<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
     xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
     xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
     xmlns:admin="http://webns.net/mvcb/"
     xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#"
     xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
     xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/">
<channel>
<title>| Öykü, Şiir ve Edebiyat Platformu &amp; : Beyaz Sayfalar</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/rss/category/beyaz-sayfalar</link>
<description>| Öykü, Şiir ve Edebiyat Platformu &amp; : Beyaz Sayfalar</description>
<dc:language>tr</dc:language>
<dc:rights>Copyright 2025 Siyah Sayfalar &amp; All Rights Reserved.</dc:rights>

<item>
<title>Bir Yılbaşı Gecesi (Gerçek Bir Anıdan Esinlenilmiştir)</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/bir-yilbasi-gecesi</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/bir-yilbasi-gecesi</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202610/image_870x580_6adf60abc9c41.jpg" length="120165" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 26 Oct 2026 17:18:50 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>öykü, hikaye, beyaz sayfalar, siyah sayfalar</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if--><em>(Kaleme alan ve hayatının en derin gizli kuytularında saklayıp paylaşmama izin veren Burak ÜNALAN'a teşekkür ediyorum)</em><br><br>O gece Kızılay Meydanı’nda herkes yeni bir yıla giriyordu. En azından öyle görünüyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Saatler gece yarısına yaklaşırken meydan, ışıkların, kahkahaların ve birbirine karışan müziklerin altında başka bir şeye dönüşmüştü. İnsanlar geri sayım için birbirlerine sokuluyor, telefonlarını havaya kaldırıyor, birazdan başlayacakmış gibi görünen yeni hayatlarına hazırlanıyorlardı. Birileri sevinçten zıplıyor, birileri çığlık atıyor, birileri de yalnızca başkaları eğlendiği için eğleniyordu. Mutluluk, o gece meydanda bulunması gereken bir şeydi sanki. Herkesin yüzünde olması gereken, yoksa eksik kalınacak bir ifade.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Kalabalığın birkaç adım ötesinde, bütün bu gürültünün içinde kendine yer bulamayan bir adam vardı.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Orta yaşlıydı. Üzerindeki giysiler soğuğu dışarıda tutmaya yetmiyor, elleri parmaklarının ucuna kadar üşüyordu. Önünde birkaç balon, elinde de şişirmek için kullandığı küçük bir pompa vardı. Balonlar sönük duruyordu. Kimsenin ilgisini çekmiyorlardı. Oysa biraz hava, biraz renk, belki bir çocuğun ısrarı, belki de sevgilisinin yüzünde bir gülümseme… Birinin o balonlardan birini satın alması için çok fazla şey gerekmiyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Adam bunu biliyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Bu yüzden durmadan çalışıyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Soğuktan sertleşmiş elleriyle balonların ağzını pompanın ucuna geçiriyor, bütün gücüyle hava basıyor, sonra bir başkasına uzanıyordu. Nefesi daralıyor, omuzları geriliyor, yüzü her seferinde biraz daha kızarıyordu. Balonlar yavaş yavaş şişerken o, sanki yalnızca kauçuğa değil, gecenin kendisine de nefes vermeye çalışıyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Ama kimse durmuyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->İnsanlar onun önünden geçerken birbirlerinin kollarına giriyor, kahkahalarla fotoğraf çektiriyor, havaya sıçrayıp yeni yılın gelişini erkenden kutluyorlardı. Adam ara sıra başını kaldırıp onlara bakıyordu. Gözlerinde öfke yoktu. Belki kıskançlık da. Daha çok, uzun zamandır bir şey beklemekten yorulmuş insanların bakışlarına benzeyen bir yorgunluk vardı. Sanki kalabalığın içinde kendisinin bilmediği bir oyunun oynandığını izliyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Bir ara cebinden parasını çıkardı.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Avucunun içinde buruşturulmuş birkaç banknotla madeni paralar vardı. Saydı mı, yoksa yalnızca orada olduklarından emin mi olmak istedi, anlayamadım. Bir süre baktı. Sonra parayı yeniden cebine koydu. Bu küçük hareketin içinde, bir insanın bütün gecesini, belki de bütün hayatını açıklayabilecek bir şey vardı. Kazandığı paranın azlığı mıydı, o parayla yapabileceklerinin sınırlılığı mıydı, yoksa eve döndüğünde kendisini bekleyen başka hesaplar mı? Bilmiyordum.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Zaten bilmek için sormak gerekiyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Biz ise yalnızca bakıyorduk.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Derken biri adama doğru yaklaştı. Adamın yüzü değişti. Az önce soğuğun ve yorgunluğun altında donup kalmış yüzünde, hemen tanınmayacak kadar küçük ama bir o kadar da dikkat çekici bir hareket oldu. Dudaklarını araladı, gülümsemeye çalıştı. Omuzlarını toparladı. Sanki biraz önce bütün gece boyunca yorulmamış, elleri üşümemiş, cebindeki parayı saymak zorunda kalmamıştı.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Bir müşteri ihtimali, insanın yüzüne ne çabuk hayat verebiliyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Fakat yaklaşan kişi balonlara bakmadan yoluna devam etti.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Adamın gülümsemesi yüzünden ağır ağır çekildi. Yerine, soğuğun daha da derine işlediği o eski ifade geldi. Başını hafifçe eğdi, ellerini birbirine sürttü ve yeniden balonlarına döndü.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Bunu kimse fark etmedi.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Belki de fark etmek istemedi.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Çünkü bazen bir insanın acısını görebilmek için yalnızca gözler yetmez. Gördüğün şeyin, kendi rahatını biraz bozmasına da izin vermen gerekir. O gece meydandaki herkesin gözü açıktı; ama kim bilir kaç kişi gerçekten bakıyordu?<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Biz bakıyorduk.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->En azından öyle sanıyorduk.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Adamın hâline üzüldüğümüzü söylediğimizde, yanımızdaki sevgili arkadaşımız hafifçe gülerek sordu:<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->“Çok mu koydu içine?”<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Söylediği şeyin ağırlığı, sesindeki hafiflikle çelişiyordu. Bir insanın başka bir insanın acısına üzülmesini, gereğinden fazla etkilenmek gibi gören o tanıdık tavır… Sanki üzülmek bir zayıflıktı. Sanki dünyanın bütün haksızlıklarını fark etmek, insanın kendi kendine çıkardığı gereksiz bir meseleydi. Gör, geç. Düşünme. İçine atma. Zaten elinden ne gelir?<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Belki de asıl mesele buydu: Elimizden ne geleceğini bilmememiz değil, hiçbir şey yapamıyor oluşumuzu bu kadar kolay kabullenmemiz.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Arkadaşımızın sözünü o an nasıl karşıladığımızı bugün bütün ayrıntılarıyla hatırlamıyorum. Ne söylediğimizi, sustuğumuzu mu, başka bir konuya mı geçtiğimizi… Hafızam bazı şeyleri saklıyor, bazılarını siliyor. Fakat o cümle kalmış.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Çünkü insan bazen bir yabancının yüzünde kendi çaresizliğini görür de bundan utanır. Sonra bir başkası çıkar, o utancı küçümser. İşte o zaman önünde iki yol belirir: Ya hissettiğin şeyi bir anlık duygusallık sayıp unutursun ya da o duygunun seni nereye götüreceğini merak edersin.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->O gece, Kızılay Meydanı’nda, sönük balonların ve yapay sevinçlerin arasında, aklımıza ilk kez belki de doğru soruyu getiren şey buydu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Ne yapıyorum ben?<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Yalnızca o adamın karşısında ne yapmadığımızı değil; hayatın karşısında ne yaptığımızı soran bir soruydu bu. Neye alıştığımızı, neleri görmezden geldiğimizi, hangi acıları uzaktan seyretmenin güvenli mesafesine yerleştiğimizi… Bir başkasının yoksulluğunu gördüğümüzde neden önce üzülüp sonra rahatladığımızı. Vicdanımızı bir anlığına uyandırıp ardından yeniden uyutmanın ne kadar kolay olduğunu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->O gece yeni bir yıl başladı.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Takvim değişti. İnsanlar birbirlerine sarıldı, dileklerde bulundu, geçmişi geride bırakmaktan söz etti. Belki birileri ertesi sabah o geceyi ne kadar güzel geçirdiğini anlattı. Belki çekilen fotoğraflar paylaşıldı, kahkahalar yeniden hatırlandı. Kızılay Meydanı, gecenin sonunda yavaş yavaş boşaldı.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Adamın kaç balon sattığını bilmiyorum.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Eve kaçta gittiğini, cebindeki paranın yeterli olup olmadığını, o gece bir kez olsun içinin ısınıp ısınmadığını da bilmiyorum. Belki son balonunu satamadı. Belki bir çocuk annesinin elini çekiştirerek ondan bir balon istedi. Belki de adam, kimsenin dönüp bakmadığı o sönük balonları toplayıp sessizce evinin yolunu tuttu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Bilmiyorum.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Ama yıllar sonra geriye dönüp baktığımda, o geceden aklımda kalan şey ne geri sayım ne de meydanı dolduran insanların çığlıkları oldu. Bir adamın, kendisine yaklaşan her yabancıya karşı yeniden gülümsemeye hazırlanışı kaldı. Bir de o gülümsemenin, kimse durmadığında yüzünden nasıl silindiği.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->İnsan bazen bir ömür boyu unutamayacağı bir şeyi, başkalarının birkaç saniye bile hatırlamayacağı bir anda görür.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Belki o adamın balonları şişirmek için harcadığı nefesle, bizim o gece içimize çektiğimiz soğuk hava arasında hiçbir benzerlik yoktu. Belki de vardı. O, balonlarına hava basarak bir şeyleri ayakta tutmaya çalışıyordu; biz ise hayatın bütün ağırlığını birkaç düşünceyle hafifletip yolumuza devam ediyorduk.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Aradan zaman geçti.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->O meydanda değildik artık. O adamı bir daha görmedik. Arkadaşım söylediği sözü belki kendisi bile unuttu. Fakat bazı cümleler söylendikleri yerde kalmaz. İnsan farkında olmadan onları yanında taşır; yıllar sonra, hiç beklemediği bir anda, bir başkasının acısına bakarken yeniden duyar.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->“Çok mu koydu içine?”<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Bugün bu sorunun cevabını biliyor muyum, emin değilim.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Bildiğim tek şey, insanın içine bir şeylerin koyması gerektiği. Yoksa bir süre sonra hiçbir şeyin dokunmadığı, kimsenin yüzüne gerçekten bakmadığı, başkalarının acısının yalnızca kalabalıkta gözden kaçırılması gereken bir ayrıntıya dönüştüğü bir hayata alışması işten bile değil.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Belki de büyümek, dünyadaki bütün acıları çözebileceğini sanmaktan vazgeçmek değil; çözemediğin acılar karşısında hissizleşmeyi reddetmektir.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->O gece bir adam balon satıyordu.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Biz ise yeni bir yıla giriyorduk.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Ve ben, yıllar sonra bile, asıl hangimizin bir şeyleri kaçırdığını düşünüyorum.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Çünkü bazı balonlar, içlerindeki hava az olduğu için değil, kimse dönüp bakmadığı için sönük kalır.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--it--></p>
<p class="x12ofw9d"><!--comp--><!--for--><!--it--><!--if-->Bazı insanlar da tam yanımızda dururken, biz başka şeylere sevinmekle meşgul olduğumuz için görünmez olurlar.<!--/if--><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>
<p><!--/it--><!--/for--><!--/comp--></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Gerçek Garibanlık (Murat&amp;apos;ın Anısına) 🥀</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/gercek-garibanlik</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/gercek-garibanlik</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202609/image_870x580_6aa85b35bc5b0.jpg" length="113204" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 14 Sep 2026 23:38:37 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>hikaye, kısa öyküler, edebiyat</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Biz, doksanların sonuna yetişmiş üniversiteliler...</strong></p>
<p><strong>Anadolu’nun dört bir yanından, cebimizde birkaç kuruş, sırtımızda iki gömlek, bir çift kadife pantolon ve annelerimizin ördüğü iki hırkayla akın akın gelmiştik Siyasal’a.</strong></p>
<p><strong>O yıllarda zenginlik, sahip olduklarınla değil, sahip olmadıklarını belli etmemekle ölçülürdü biraz.</strong></p>
<p><strong>İşaret ve orta parmağımızın arasındaki sarılık, ucuz sigaranın değişmez imzasıydı. Esmer erkeklerin bıyıklarının uçları bile tütünden sararırdı. Sigarayı içmekten çok, hayatın bir parçasıymış gibi taşırdık parmaklarımızın arasında.</strong></p>
<p><strong>Ay sonları geldiğinde para, dürüme değil; memleketten gelen tarhanaya katık edecek ekmeğe bile yetmezdi.</strong></p>
<p><strong>Üniversitenin şehrin en ucuz öğle yemeğini veren yer olduğunu bilirdik. Yemek başlar başlamaz bir jeton atar, karnımızı doyururduk. İki saat sonra yemek hâlâ bitmemiş olurdu; bir jeton daha atar, bir kez daha yerdik.</strong></p>
<p><strong>Bütün günü o yemekle geçirirdik.</strong></p>
<p><strong>Yemek 2.500 liraydı.</strong></p>
<p><strong>Evet o zamanlar altı sıfır atılmamıştı ve 2.500 lira m</strong><strong>adeni paraydı.</strong></p>
<p><strong>Bugün kulağa komik gelen o paranın, o zamanlar bizim için bir karşılığı vardı.</strong></p>
<p><strong>Ama kantine oturduğumuzda işler değişirdi.</strong></p>
<p><strong>Masada kaç kişi varsa o kadar çay söylerdik. Kendimize bir bardak çay almayı akıl etmezdik. Çünkü bizde çay, insanın kendisine aldığı bir şey değil, masadaki herkesin birbirine ikram ettiği bir şeydi.</strong></p>
<p><strong>Bir turda sekiz, on bardak çay söylerdik. Sonra akşama kadar başka bir masanın çay tepsisinden uzatılan bardağı içer, hesabı yine denk getirirdik.</strong></p>
<p><strong>Çay 500 liraydı.</strong></p>
<p><strong>Sigara ise ayrı bir hikâyeydi.</strong></p>
<p><strong>Ayın başında Winston’la başlar, üç gün sonra 19 Mayıs Ballıca’ya döner, iki hafta Maltepe içerdik. Ayın son haftası ise sigara içmekten çok sigara arardık.</strong></p>
<p><strong>Ben memur çocuğuydum. Harçlığım ayın on beşinde yatardı.</strong></p>
<p><strong>Bir arkadaşım vardı.</strong></p>
<p><strong>Adı Murat.</strong></p>
<p><strong>Onun bursu ayın birinde yatardı.</strong></p>
<p><strong>Aramızdaki ekonomik takvim bile birbirimizi tamamlıyordu.</strong></p>
<p><strong>Ben ne zaman son Maltepe’mi içsem, eve döndüğümde çantamın içinde mutlaka bir Ballıca bulurdum. Murat koyardı.</strong></p>
<p><strong>Ben de ayın on beşine geldiğimizde, muhakkak iki paket sigara alırdım. Birini kendi çantama, diğerini kimse görmeden onun çantasına sıkıştırıverirdim.</strong></p>
<p><strong>Hiç konuşmazdık bunun hakkında.</strong></p>
<p><strong>Teşekkür de etmezdik.</strong></p>
<p><strong>Çünkü bazı iyiliklerin adı konursa küçüleceğini bilmeden, içgüdüsel olarak bilirdik bunu.</strong></p>
<p><strong>Biz iki gariban, birbirimize hiçbir zaman yol paramızın kalmadığını söylemedik.</strong></p>
<p><strong>Belki de söylemeye utanırdık.</strong></p>
<p><strong>Belki de birbirimizin cebindeki son parayı öğrenmek, aramızdaki dostluğu gereksiz yere incitecekmiş gibi gelirdi.</strong></p>
<p><strong>Dip dibe iki semtte, birbirinden gariban iki öğrenci evimiz vardı.</strong></p>
<p><strong>Mesafe olarak birbirimize yakındık.</strong></p>
<p><strong>Ama asıl yakınlığımız kilometreyle ölçülmezdi.</strong></p>
<p><strong>Her gün okuldan o evlere kadar, tam on iki duraklık yolu yürümek için kendimize bahaneler bulurduk.</strong></p>
<p><strong>“Dostum, sana danışacağım bir şey var. Yürüyelim mi?”</strong></p>
<p><strong>Ya da...</strong></p>
<p><strong>“Kardeşim, bir film izledim. Vaktin varsa yürüyelim, sana anlatayım.”</strong></p>
<p><strong>Bazen de:</strong></p>
<p><strong>“Aksaray’daki Ezgi Müziğe bir baksak mı? Bir şey almayız zaten. Bakmak bedava. Hadi yürüyelim.”</strong></p>
<p><strong>Böyle böyle yürürdük.</strong></p>
<p><strong>Yağmur yağardı, yürürdük.</strong></p>
<p><strong>Çamur olurdu, yürürdük.</strong></p>
<p><strong>Soğuk olurdu, yürürdük.</strong></p>
<p><strong>Ay sonu olurdu, yine yürürdük.</strong></p>
<p><strong>Ama hiçbir zaman “paramız yok” diye yürüdüğümüzü düşünmezdik.</strong></p>
<p><strong>Biz istediğimiz için yürüyorduk.</strong></p>
<p><strong>En azından kendimize böyle söylüyorduk.</strong></p>
<p><strong>Midemizin guruldaması çok mühim değildi.</strong></p>
<p><strong>Sigaramız vardı.</strong></p>
<p><strong>Birimiz Ballıca içeceğine ikimiz de Maltepe içerdik.</strong></p>
<p><strong>Birimizin cebinde yol parası kalmadıysa, ikimiz de yürürdük.</strong></p>
<p><strong>O zamanlar hayatın böyle bir şey olduğunu sanıyorduk.</strong></p>
<p><strong>İnsan isterse her şeyin üstesinden gelebilir sanıyorduk.</strong></p>
<p><strong>Garibanlığın ne olduğunu bildiğimizi zannediyorduk.</strong></p>
<p><strong>Oysa bilmiyorduk.</strong></p>
<p><strong>Bizim garibanlık sandığımız şey, yalnızca parasızlıkmış.</strong></p>
<p><strong>Asıl garibanlık, insanın yanında kimsenin kalmamasıymış.</strong></p>
<p><strong>Kardeşlik, insanın karnını doyurabiliyormuş meğer.</strong></p>
<p><strong>Dostluk, cebindeki son paradan daha kıymetliymiş.</strong></p>
<p><strong>Ve insan bazen açlığını, yanında biri varsa unutabiliyormuş.</strong></p>
<p><strong>Sonra okul bitti.</strong></p>
<p><strong>Ben fabrikalara girdim.</strong></p>
<p><strong>Murat bankaya girdi.</strong></p>
<p><strong>Hayat hepimizin peşine düştü.</strong></p>
<p><strong>“Ne yapıyorsun?” diye soracak kadar bile vaktimiz kalmadı bazen.</strong></p>
<p><strong>Arada bir SMS...</strong></p>
<p><strong>Bazen Facebook’tan kısa bir “Nasılsın?”</strong></p>
<p><strong>Sonra aylar geçti.</strong></p>
<p><strong>Sonra yıllar.</strong></p>
<p><strong>10 Ocak 2014...</strong></p>
<p><strong>Murat’ın kendi hayatına son verdiği haberi geldi.</strong></p>
<p><strong>İnsan bazı haberleri duyunca önce anlamıyor.</strong></p>
<p><strong>Kulak duyuyor ama zihin kabul etmiyor.</strong></p>
<p><strong>“Nasıl yani?” diyorsun.</strong></p>
<p><strong>“Ne olmuş?”</strong></p>
<p><strong>“Kim?”</strong></p>
<p><strong>Sonra bir sessizlik çöküyor insanın içine.</strong></p>
<p><strong>Demek artık “mış gibi” yapamamış.</strong></p>
<p><strong>Demek yıllardır içindeki o yükü tek başına taşıyormuş.</strong></p>
<p><strong>Ve biz fark etmemişiz.</strong></p>
<p><strong>Hiçbirimiz fark etmemişiz.</strong></p>
<p><strong>Belki de en ağır tarafı buydu.</strong></p>
<p><strong>İnsan, yıllar sonra dönüp kendi geçmişine baktığında bazı ayrıntıları yeniden görmeye başlıyor.</strong></p>
<p><strong>Meğer o gülüşün içinde bir sessizlik varmış.</strong></p>
<p><strong>Meğer bazı “iyiyim”lerin içinde kocaman bir çöküş saklıymış.</strong></p>
<p><strong>Meğer insan, yanında yürüyen kişinin ne kadar yorulduğunu bazen onun adımlarından bile anlayamazmış.</strong></p>
<p><strong>Murat gerçekten gariban kalmış.</strong></p>
<p><strong>Ama paradan bağımsız.</strong></p>
<p><strong>Parayla ilgisiz.</strong></p>
<p><strong>Çünkü hepimiz garibanmışız aslında.</strong></p>
<p><strong>Sadece bunu birbirimize söylemiyormuşuz.</strong></p>
<p><strong>Sonra hayat bizi birbirimizden uzaklaştırmış.</strong></p>
<p><strong>Gözümüz, birbirimizi göremez olmuş.</strong></p>
<p><strong>İnsan sevdiklerini yitirmeye başlayınca ayakları da yavaş yavaş yerden kesiliyor.</strong></p>
<p><strong>Çünkü bazı insanlar öldüğünde, yalnızca kendileri gitmiyor.</strong></p>
<p><strong>Onlarla birlikte senin de bir parçan eksiliyor.</strong></p>
<p><strong>Birlikte yürüdüğün yolların anlamı değişiyor.</strong></p>
<p><strong>Bir zamanlar kahkaha attığın bir masa sessizleşiyor.</strong></p>
<p><strong>Bir şarkı başka türlü çalıyor.</strong></p>
<p><strong>Bir sigaranın dumanı bile yıllar öncesinden birini getiriyor aklına.</strong></p>
<p><strong>Para olmayıversin.</strong></p>
<p><strong>Eksik olsun.</strong></p>
<p><strong>Az olsun.</strong></p>
<p><strong>Cebimiz boş kalsın.</strong></p>
<p><strong>Ama insanın ruhu garibanlaşmasın.</strong></p>
<p><strong>Kalbi fukara hissetmesin.</strong></p>
<p><strong>Çünkü insanın cebindeki fakirlik geçiyor.</strong></p>
<p><strong>Bir gün maaşın oluyor.</strong></p>
<p><strong>Bir gün evin oluyor.</strong></p>
<p><strong>Bir gün araban oluyor.</strong></p>
<p><strong>Bir gün istediğin sigarayı alabiliyorsun.</strong></p>
<p><strong>Ama insanın içindeki boşluğun fiyatı olmuyor.</strong></p>
<p><strong>Fukaralığa dayanılıyor galiba.</strong></p>
<p><strong>Ama garibanlık yükü çekilmiyor.</strong></p>
<p><strong>Ömrümün en güzel dört yılını geçirdiğim o okulun kantininde, heykelinin önünde, meydanında...</strong></p>
<p><strong>Yanımda Murat olmadan çekilmiş bir fotoğrafım bile yok.</strong></p>
<p><strong>Bu yüzden bir yıldır eski fotoğraflarıma bakamıyorum.</strong></p>
<p><strong>Telefon numarasını silemiyorum.</strong></p>
<p><strong>Mesajlarını silemiyorum.</strong></p>
<p><strong>Çünkü bazı insanlar öldüğünde, geriye yalnızca fotoğraflar kalmıyor.</strong></p>
<p><strong>İnsanın içinde tamamlanmamış cümleler kalıyor.</strong></p>
<p><strong>Söylenmemiş teşekkürler...</strong></p>
<p><strong>Sorulmamış sorular...</strong></p>
<p><strong>“İyi misin?” denilmemiş geceler...</strong></p>
<p><strong>Ve keşke'ler...</strong></p>
<p><strong>Bir zamanlar on iki duraklık yolu hiç yorulmadan yürüdüğümüzü düşünüyorum.</strong></p>
<p><strong>İki gariban çocukmuşuz.</strong></p>
<p><strong>Cebimizde para yokmuş.</strong></p>
<p><strong>Ama birbirimiz varmış.</strong></p>
<p><strong>Şimdi cebimde para var.</strong></p>
<p><strong>Yollar kısa.</strong></p>
<p><strong>Arabalar var.</strong></p>
<p><strong>Telefonlar var.</strong></p>
<p><strong>Her şey daha kolay.</strong></p>
<p><strong>Ama Murat yok.</strong></p>
<p><strong>Ve insan bazı şeyleri kaybettikten sonra anlıyor:</strong></p>
<p><strong>Meğer hayatın en zengin zamanları, cebimizde en az paranın olduğu zamanlarmış.</strong></p>
<p><strong>Çünkü o zamanlar birbirimizin cebine değil, birbirimizin yüzüne bakıyormuşuz.</strong></p>
<p><strong>Şimdi içimde kocaman bir yük var.</strong></p>
<p><strong>Adını koyamadığım bir eksiklik.</strong></p>
<p><strong>Yıllardır içimde yaşayan bir garibanlık...</strong></p>
<p><strong>Taşıyacağız artık.</strong></p>
<p><strong>Bir ömür.</strong></p>
<p><strong>Belki de bazı dostlukların kaderi budur.</strong></p>
<p><strong>Biri gider.</strong></p>
<p><strong>Diğeri yaşamaya devam eder.</strong></p>
<p><strong>Ama gidenin yarım bıraktığı yolu, kalan insan ömrünün geri kalanında içinde yürür.</strong></p>
<p><strong>Ben hâlâ bazen on iki durak yürüyorum.</strong></p>
<p><strong>Yağmurda.</strong></p>
<p><strong>Çamurda.</strong></p>
<p><strong>Sessizce.</strong></p>
<p><strong>Sanki birazdan yanımdan bir ses gelecekmiş gibi:</strong></p>
<p><strong>“Dostum, bugün de yürüyelim mi?”</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Bırakmayacağım Seni... 🥀</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/birakmayacagim-seni</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/birakmayacagim-seni</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a7cac307ec7a.jpg" length="55328" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 12 Aug 2026 20:24:41 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>hikaye, kısa öyküler, edebiyat</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Hızlı ve yorucu bir çalışma temposunun ardından saatin beş olduğunu, kat nöbetini devretmeye gelen hemşire arkadaşlarımız sayesinde fark etmiştik.</p>
<p>Çalıştığım servis oldukça yoğundu. Çocuk servisleri, hastanelerin en yoğun ve en gürültülü bölümlerinden biridir. Gün boyunca çocukların ağlama sesleri, ailelerin telaşları ve bitmek bilmeyen tedaviler arasında zamanın nasıl geçtiğini anlamak mümkün olmazdı.</p>
<p>Ancak artık günün yoğunluğu geride kalmış, servis yavaş yavaş sessizliğe bürünmüştü.</p>
<p>Akşam tedavilerini henüz bitirmiştim. Tek düşüncem, ofise gidip bir çay içebilmekti. Günün ilk çayını içme fırsatını nihayet yakaladığımı düşünüyor, bunun küçük de olsa güzel bir ödül olduğunu hissediyordum.</p>
<p>Tedavi odasından çıktığımda yorgunluktan bitkin bir hâldeydim. Kepim dağılmış, saçım başım birbirine girmişti. Üzerimde günün bütün ağırlığını taşıyordum. Aynanın karşısına geçtiğimde bir an durup kendime baktım. Açıkçası, aynadaki kişiyi tanımakta zorlandım.</p>
<p>Ofise geldiğimde ise hemşire odasının telefonu çalıyordu.</p>
<p>Oturduğum yerden büyük bir güçlükle kalkıp telefona gittim.</p>
<p>Karşıdaki ses telaşlıydı.</p>
<p>Acil servise trafik kazası geçirmiş yaralıların getirildiğini, aralarında çocukların da bulunduğunu ve doktor sıkıntısı yaşandığını söylüyordu. Yardım etmek için acil servise gelmemi istiyordu.</p>
<p>Bir anda bütün yorgunluğumu unutmuştum.</p>
<p>Hızla acil servise doğru yöneldim. Tam o sırada diğer telefondan nöbetçi hekimin, icapçı beyin cerrahisi uzmanıyla yaptığı tartışmayı duydum.</p>
<p>Nöbetçi hekimin sesi koridorlarda yankılanıyordu:</p>
<p>— Ne yapalım? Bırakalım ölsün mü bu insanlar? Gelmek zorundasınız!</p>
<p>Karşı taraftan gelen cevabı tam olarak duyamıyordum.</p>
<p>Nöbetçi hekim öfkeyle devam etti:</p>
<p>— Gittiğiniz davet beni ilgilendirmez! Nöbet değiştirseydiniz, çok önemli bir davetti madem!</p>
<p>Bir an sustu. Ardından sesi daha da yükseldi:</p>
<p>— Siz Hipokrat yemini etmediniz mi?</p>
<p>Konuşma böyle sürüp giderken gelen asansöre bindim. Kapılar kapanır kapanmaz birkaç saniye sonra kendimi acil servisin kapısında buldum.</p>
<p>İçerisi adeta savaş alanına dönmüştü.</p>
<p>Her yer kan revan içindeydi.</p>
<p>Ağlayanlar, koşuşturanlar, yakınlarını arayanlar, kimin nerede olduğunu anlamaya çalışanlar... Kalabalığın içinde yüzlerce telaş birbirine karışıyordu.</p>
<p>Böyle bir ortamda sağlıklı bir iş nasıl yapılır, gerçekten bilmiyordum. Fakat herkes elinden geleni yapıyordu. Kimisi bir hastaya müdahale ediyor, kimisi sedye taşıyor, kimisi yakınlarını sakinleştirmeye çalışıyordu.</p>
<p>Acil serviste yatak kalmamıştı.</p>
<p>Yaralılar sedyelere yatırılıyor, ilk müdahaleleri yapılıncaya kadar burada bekletiliyordu. Personelin yetersiz kaldığı anlarda ise hastaların yakınları, sevk edildikleri servislere hastalarıyla birlikte çıkıyorlardı.</p>
<p>Onca kazazedenin arasında, başında kimsesi olmayan bir genç vardı.</p>
<p>On beş, bilemedin on yedi yaşlarında...</p>
<p>Durumu oldukça ağırdı. Gerekli ilk müdahalesi yapılmıştı. Ancak sevk edildiği beyin cerrahisi uzmanı henüz görev yerine gelmediği için acil serviste bekletiliyordu.</p>
<p>Yanına gittim.</p>
<p>Önce kendi sorumlu olduğum hastaların serum ve tedavilerini uyguladım. Sonra tekrar o gencin yanına döndüm.</p>
<p>Onunla konuşmaya başladım.</p>
<p>Söylediklerimi anlıyor gibiydi. Gözleriyle beni takip ediyor, fakat cevap veremiyordu.</p>
<p>İçimde tarif edemediğim bir his oluşmuştu.</p>
<p>Hayatının son anlarını yaşadığını hissediyordum.</p>
<p>Ve en kötüsü...</p>
<p>Yalnızdı.</p>
<p>Bu düşünce beni kahrediyordu.</p>
<p>Onu orada yalnız bırakamıyordum.</p>
<p>Ben onunla ilgilenirken acil servis yavaş yavaş boşalmış, bütün hastalar gerekli servislere dağıtılmıştı. Fakat o genç hâlâ oradaydı.</p>
<p>Durumu giderek kötüleşiyordu.</p>
<p>Ellerimi sımsıkı tutuyordu.</p>
<p>Sanki bırakmamam için yalvarıyordu.</p>
<p>Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladığında ben de kendimi tutamaz hâle geldim. Eğildim, yanaklarından öptüm.</p>
<p>— Bırakmayacağım seni... Sakin ol. Üzülme, dedim.</p>
<p>Hayatımda daha önce hiç görmediğim, adını bile bilmediğim bu insana karşı anlatılması güç bir yakınlık hissediyordum.</p>
<p>Sanki onun çektiği acının bir parçası bana da geçmişti.</p>
<p>Çok acı çekiyordu.</p>
<p>Hem yalnızlığından hem de geçirdiği ağır beyin travmasından...</p>
<p>Ne kadar süre onun yanında kaldığımı hatırlamıyorum.</p>
<p>Zaman durmuş gibiydi.</p>
<p>Sonra...</p>
<p>Artık aramızda değildi.</p>
<p>O genç beden, hayatla arasındaki son bağı da bırakmış ve bu dünyadan ayrılmıştı.</p>
<p>İçimde tarifsiz bir öfke vardı.</p>
<p>Gelmeyen doktora kızıyor, içimden lanetler yağdırıyordum. Bir doktorun birkaç dakika daha erken gelmesi belki her şeyi değiştirebilirdi diye düşünüyordum.</p>
<p>Derken beklenen beyin cerrahisi uzmanı geldi.</p>
<p>Bana hastanın üzerindeki çarşafı kaldırmamı söyledi.</p>
<p>Çarşafa uzandım.</p>
<p>Ve kaldırdığım anda...</p>
<p>Doktor, tek kelime bile söylemeden yere yığıldı.</p>
<p>Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.</p>
<p>Bir an önce yemekli bir davetten geldiğini düşündüm. Acaba çok mu içmişti? Kalp krizi mi geçiriyordu?</p>
<p>Diğer hekim arkadaşları hemen müdahale etmeye başladılar.</p>
<p>O sırada gerçeği öğrendim.</p>
<p>Yerde yatan doktor...</p>
<p>Az önce başında tek başına beklediğim o gencecik insanın babasıydı.</p>
<p>Kendi evladının tedavisi için çok geç kalmıştı.</p>
<p>Ne yazık ki...</p>
<p>Kendi oğlunun başında olması gereken zamanda, bir davette bulunmuş; hayatının en ağır acısıyla karşılaşacağı yere ancak evladının son nefesinden sonra gelebilmişti.</p>
<p>O kötü günde, oğlunun acısına dayanamayarak felç geçirdi.</p>
<p>Bir daha görevine dönemedi.</p>
<p>Ben ise yıllar sonra bile o geceyi düşündüğümde aynı cümleyi hatırlıyorum:</p>
<p><strong>“Bırakmayacağım seni...”</strong></p>
<p>O gece, hiç tanımadığım bir çocuğun elini tutmuştum.</p>
<p>Belki onu hayata döndürememiştim.</p>
<p>Ama son anlarında yalnız olmadığını bilmesini sağlamıştım.</p>
<p>Ve bazen insanın yapabileceği en büyük iyilik, birinin hayatını kurtarmak değil...</p>
<p><strong>Ölümün eşiğinde bile elini bırakmamaktır.</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Aptalın Biri... 🤔</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/bir-aptalin-hikayesi</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/bir-aptalin-hikayesi</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a3e0d8b78fba.jpg" length="133281" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 08:27:19 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Bir zamanlar, hayatından hiç memnun olmayan bir adam yaşarmış. Gece gündüz çalışır, didinir; ama yine de geçimini güçlükle sağlarmış. Ne ailesi varmış ne de sırtını yaslayabileceği bir dostu...</p>
<p>Her gün kendi kendine söylenir dururmuş:</p>
<p>"Bu kadar emek veriyorum ama yalnızca hayatta kalabiliyorum. Tek başımayım, kimsem yok. Bu nasıl adalet?"</p>
<p>Günün birinde artık bu haksızlığa dayanamayacağına karar vermiş. Dilden dile dolaşan bir söylentiye göre, yeryüzünde gezen bir melek varmış. Onu bulacak, yaşadığı haksızlığı anlatacak ve kaderinin değişmesini isteyecekmiş.</p>
<p>Böylece uzun bir yolculuğa çıkmış.</p>
<p>Dağların arasında ilerlerken karşısına açlıktan bitkin düşmüş bir kurt çıkmış. Kaburgaları sayılan zavallı hayvan, güçlükle ayakta durabiliyormuş.</p>
<p>"Nereye gidiyorsun, yolcu?" diye sormuş kurt.</p>
<p>Adam derdini anlatınca kurt iç çekmiş.</p>
<p>"Madem bir melek bulacaksın, benim derdimi de sor. Gece gündüz dolaşıyorum ama karnımı doyuracak bir lokma bile bulamıyorum. Böyle yaşamak olur mu, diye sor ona."</p>
<p>Adam başını sallamış.</p>
<p>"Merak etme, senin derdini de anlatacağım."</p>
<p>Yoluna devam etmiş.</p>
<p>Bir süre sonra göz kamaştıracak kadar güzel genç bir kızla karşılaşmış. Kız da nereye gittiğini sorunca adam yine meleği aradığını anlatmış.</p>
<p>Genç kızın gözleri dolmuş.</p>
<p>"Lütfen..." demiş. "Benim de hâlimi sor. Gencim, güzelim, zenginim... İstediğim her şeye sahibim ama içimde tarifsiz bir boşluk var. Mutlu olabilmek için ne yapmam gerektiğini öğren."</p>
<p>Adam buna da söz vermiş.</p>
<p>Yol uzadıkça uzamış. Yorulduğunda yemyeşil bir ovada tek başına duran büyük bir ağacın altına uzanmış. Ancak garip bir durum varmış. Çevresindeki bütün ağaçlar yemyeşil ve meyve doluyken, bu ağacın neredeyse hiç yaprağı yokmuş.</p>
<p>Ağaç hüzünle seslenmiş:</p>
<p>"Eğer gerçekten o meleği bulursan beni de unutma. Bereketli toprakların üzerinde duruyorum ama ne yaprağım var ne meyvem. Ben neden böyleyim? Bana da bunun sebebini sor."</p>
<p>Adam ağaca da söz vermiş ve yürümeye devam etmiş.</p>
<p>Günler geçmiş...</p>
<p>Tam umudunu kaybettiği, artık meleği bulamayacağını düşündüğü bir anda karşısına parlak yüzlü bir melek çıkmış.</p>
<p>Adam hemen derdini anlatmaya başlamış.</p>
<p>"Gece gündüz çalışıyorum ama hayatın hiçbir nimetinden faydalanamıyorum. Benden daha az çalışan insanlar benden çok daha rahat yaşıyor. Nerede adalet?"</p>
<p>Melek gülümsemiş.</p>
<p>"Tamam," demiş. "Sana mutlu ve zengin olabilmen için bir fırsat vereceğim. Şimdi aynı yoldan evine dön. Şansın seni orada bekliyor."</p>
<p>Adam sevinmiş. Sonra yol boyunca karşılaştığı kurtu, genç kızı ve ağacı da tek tek anlatmış.</p>
<p>Melek onların sorularını da cevaplamış.</p>
<p>Adam teşekkür edip dönüş yoluna koyulmuş.</p>
<p>İlk olarak ağacın yanına varmış.</p>
<p>"Melek dedi ki; köklerinin hemen yanında altın dolu bir sandık gömülü. Köklerin bu yüzden beslenemiyor. O sandık çıkarılırsa yeniden yeşerecek, meyve vereceksin."</p>
<p>Ağaç sevinçle seslenmiş:</p>
<p>"Öyleyse ne duruyorsun? Hemen kaz ve sandığı çıkar!"</p>
<p>Adam başını iki yana sallamış.</p>
<p>"Hayır. Melek bana kendi şansımı verdi. Vakit kaybedemem."</p>
<p>Ve yürüyüp gitmiş.</p>
<p>Biraz ileride genç kız onu bekliyormuş.</p>
<p>"Ne dedi melek? Söyle, ne olur!"</p>
<p>Adam cevap vermiş:</p>
<p>"Mutluluğu paylaşacak biriyle evlenirsen bütün yalnızlığın sona erecek, dedi."</p>
<p>Kız gülümseyerek adamın elini tutmuş.</p>
<p>"Öyleyse gel... Seninle evlenelim. Birlikte mutlu olalım."</p>
<p>Adam elini çekmiş.</p>
<p>"Olmaz. Benim acelem var. Önce kendi şansımı bulmalıyım. Sen başkasını bulursun."</p>
<p>Arkasına bile bakmadan yoluna devam etmiş.</p>
<p>Sonunda açlıktan tükenmiş kurt karşısına çıkmış.</p>
<p>"Peki ya benim için ne söyledi?" diye sormuş.</p>
<p>Adam cevap vermiş:</p>
<p>"Aslında tam anlayamadım. Melek, 'O kurt, yiyecek bir aptal bulamazsa aç kalmaya mahkûmdur.' dedi."</p>
<p>Kurt derin bir nefes almış.</p>
<p>"Ben çok iyi anladım."</p>
<p>Ve o anda, karşısındaki aptalın kim olduğunu fark eden kurt, adamı yemiş.</p>
<p><strong>Hikâyenin kıssası şudur:</strong></p>
<p>İnsan bazen mutluluğu, zenginliği ve kurtuluşu çok uzaklarda arar. Oysa hayat, önüne defalarca fırsatlar çıkarır. Fakat açgözlülük, sabırsızlık ve sadece kendi çıkarını düşünmek, insanın gözünü kör eder. Kendi şansını ararken elindekileri göremeyen kişi, sonunda en büyük fırsatı da, kendisini de kaybedebilir.</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Bırak Sevgi Seni Bulsun 🦋</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/birak-sevgi-seni-bulsun</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/birak-sevgi-seni-bulsun</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202605/image_870x580_69fbafe68453e.jpg" length="64782" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 07 May 2026 00:17:37 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>hikaye, kısa öyküler, edebiyat</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="134" data-end="468">İyi kalpli, yalnız bir adam vardı. Günlerden bir gün, eline küçük bir koza geçti. Merakla yaklaştı; kozayı incelerken içinde minicik bir tırtıl olduğunu fark etti. O an, kalbinde uzun zamandır hissetmediği bir sıcaklık belirdi. Tırtılı sevdi, sahiplendi. Ona yalnızlığını anlattı, sevgisini verdi, günlerini onunla paylaşmaya başladı.</p>
<p data-start="470" data-end="747">Zaman geçti. Günler birbirini kovaladı. O küçük tırtıl büyüdü, değişti ve sonunda zarif bir kelebeğe dönüştü. Renkleriyle göz kamaştıran bu kelebek, adamın hayatındaki en değerli varlık hâline gelmişti. Adam, ona öylesine bağlandı ki, onu bırakmayı aklından bile geçiremiyordu.</p>
<p data-start="749" data-end="979">Oysa kelebeğin içinde başka bir dünya vardı. Dağlar, kırlar, uçsuz bucaksız çiçek tarlaları onu çağırıyordu. Ama o da adamı seviyordu. Onu yalnız bırakmaya kıyamıyordu. Kısacık ömrünü, sevildiği ve sevdiği yerde geçirmeye razıydı.</p>
<p data-start="981" data-end="1096">Adam ise gerçeğin farkındaydı. İçinde bir ses sürekli şunu fısıldıyordu:<br data-start="1053" data-end="1056">“Sevmek, bazen vazgeçmeyi de bilmektir.”</p>
<p data-start="1098" data-end="1309">Bir gün, kelebeğe son kez baktı. Onu avuçlarının arasına aldı, sıcaklığını içine çekti. Sonra derin bir nefes alarak ellerini açtı. Kelebek özgürlüğe doğru kanat çırptı; dağlara, kır çiçeklerine doğru uzaklaştı.</p>
<p data-start="1311" data-end="1540">Kelebek özgürdü, evet… Ama hiçbir rüzgâr, hiçbir çiçek yaprağı, adamın avucunun sıcaklığını vermiyordu. Uçtu, kondu, dolaştı… Ama aklında hep o adam vardı. Saatlerce bir çiçekten diğerine konarken bile içindeki boşluk dolmuyordu.</p>
<p data-start="1542" data-end="1636">Adam ise arkasından bakakalmıştı. Gözleri boşlukta, kalbi dolu… Bir kelebeğe sevdalıydı artık.</p>
<p data-start="1638" data-end="1776">Zamanla kelebek şunu anladı:<br data-start="1666" data-end="1669">“Bazen ait olduğumuzu sandığımız yer, aslında sadece bir sıcaklıktır. Ama o sıcaklık bize ait olmayabilir.”</p>
<p data-start="1778" data-end="1863">Adam da kendi gerçeğiyle yüzleşti:<br data-start="1812" data-end="1815">“Hiçbir sevdayı yalnızca sevgiyle yaşatamazsın.”</p>
<p data-start="1865" data-end="2112">Günler geçti. Kelebek, içinde büyüyen özlemi gömecek bir yer aramaya başladı. Dağları gezdi, vadileri dolaştı. Ama ne kadar arasa da bulamadı. Gücü tükenmek üzereyken gerçeği kabullendi:<br data-start="2051" data-end="2054">“Hiçbir dağ, bir özlemi gömebilecek kadar büyük değildir.”</p>
<p data-start="2114" data-end="2284">Adam ise artık yalnızdı. Ama bu kez elleri boş değildi. Kelebeğin yerini, kendi sevdası doldurmuştu. Avuçlarının içinde taşıdığı şey artık bir varlık değil, bir duyguydu.</p>
<p data-start="2286" data-end="2433">Çünkü herkes bir şeyler yaşar bu hayatta…<br data-start="2327" data-end="2330">İyi ya da kötü, doğru ya da yanlış.<br data-start="2365" data-end="2368">Ve herkes, yaşadıklarından bir anlam çıkararak yoluna devam eder.</p>
<p data-start="2435" data-end="2466">Ve belki de en doğrusu şudur:</p>
<p data-start="2468" data-end="2496" data-is-last-node="" data-is-only-node=""><strong data-start="2468" data-end="2496" data-is-last-node="">Bırak sevgi seni bulsun.</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Toprak &amp;amp; Adalet ⚖️</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/toprak-ve-adalet</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/toprak-ve-adalet</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202604/image_870x580_69ea49e7e7797.jpg" length="143370" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 23 Apr 2026 19:34:28 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>vicdan, toprak, adalet, öykü, hikaye</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Zamanın tozlu sayfalarında saklı, ibret dolu bir hikâye anlatılır:</strong></p>
<p><strong>Bir zamanlar, küçük bir şehirde yaşayan yaşlı bir nene varmış. Hayat arkadaşı olan beyi vefat ettiğinde, geride kalan bütün malını ve mülkünü ona emanet etmiş. Çocukları olmadığı için bu topraklar artık yalnızca nenenin sorumluluğundaymış. Üstelik bu topraklar öyle sıradan değilmiş; bereketli, değerli ve sayısız insanın geçim kapısıymış.</strong></p>
<p><strong>Bu ünü duyan şehirdeki zengin bir bey, toprakları satın almak istemiş. Nenenin kapısına haber göndermiş. Fakat nene, gelen teklifi hiç düşünmeden reddetmiş:</strong></p>
<p><strong>“Ben bu toprakları satamam,” demiş. “Bunlar beyimin bana bıraktığı bir emanettir. Emanete hıyanet edemem. Üstelik bu topraklardan nice fakir insan ekmek kazanıyor.”</strong></p>
<p><strong>Bu cevap zengin beyin hoşuna gitmemiş. Gururuna yedirememiş. Öfkeyle,</strong><br><strong>“Öyleyse zorla almasını da biliriz,” demiş.</strong></p>
<p><strong>Ve dediğini de yapmış… Nenenin tüm malına, mülküne el koymuş. Yaşlı kadın, gücü yetmediği için boyun eğmek zorunda kalmış. Fakat içinde bir kıvılcım sönmemiş; adalet arayışı onu ayakta tutmuş.</strong></p>
<p><strong>Günlerden bir gün, nenenin aklına bir fikir gelmiş. Büyük bir çuval almış, içini toprakla doldurmuş. Sonra da zengin beyin yaşadığı apartmanın önüne gidip beklemeye başlamış.</strong></p>
<p><strong>Sabah vakti, zengin bey evinden çıkmış. Nene, çuvalı işaret ederek seslenmiş:</strong></p>
<p><strong>“Evladım, şu çuvalı sırtıma koymama yardım eder misin?”</strong></p>
<p><strong>Zengin bey, hiç şüphelenmeden yaklaşmış:</strong><br><strong>“Elbette nene, neden olmasın?” demiş.</strong></p>
<p><strong>Fakat çuvalı kaldırmak için eğildiğinde, yerinden bile oynatamamış. Şaşkınlıkla sormuş:</strong><br><strong>“Nene, bu çok ağır! Bunun içinde ne var?”</strong></p>
<p><strong>Nene sakin bir sesle cevap vermiş:</strong><br><strong>“Toprak dolu, oğlum.”</strong></p>
<p><strong>Zengin bey başını sallamış:</strong><br><strong>“Ama nene, bunu sen taşıyamazsın. Çok ağır bu!”</strong></p>
<p><strong>Nene, derin bir bakışla adamın gözlerinin içine bakmış ve yavaşça konuşmuş:</strong></p>
<p><strong>“Bak oğlum… Sen benim onca malımı, mülkümü omuzlarında taşıyorsun da ben bir çuval toprağımı mı taşıyamayacağım?”</strong></p>
<p><strong>Bu sözler, adamın yüreğine bir hançer gibi saplanmış. Olduğu yerde donup kalmış. Nenenin sözleri zihninde yankılanmış.</strong></p>
<p><strong>Nene devam etmiş:</strong><br><strong>“Nasıl ki ben bu çuvalı taşıyamıyorsam, sen de haksız yere elde ettiğin o kadar toprağın yükünü taşıyamayacaksın.”</strong></p>
<p><strong>Zengin beyin dizlerinin bağı çözülmüş. Gözleri dolmuş. Bir anda dizlerinin üzerine çökmüş:</strong><br><strong>“Haklısın nene,” demiş titreyen bir sesle. “Beni affet. Cahilliğimi bağışla.”</strong></p>
<p><strong>Hüngür hüngür ağlamaya başlamış.</strong></p>
<p><strong>Nene ise başını hafifçe sallamış:</strong><br><strong>“Benim affetmem önemli değil evladım,” demiş. “Önemli olan, bizi yaratan yüce Rabbimizin seni affetmesidir.”</strong></p>
<p><strong>Bu sözler, adamın kalbinde derin bir dönüşüm başlatmış. O günden sonra el koyduğu tüm malları sahiplerine geri vermiş. Haksız kazançlarının tamamını fakirlere dağıtmış.</strong></p>
<p><strong>Ve o şehirde, nenenin hikâyesi yıllar boyunca anlatılmış:</strong><br><strong>Bir çuval toprağın, bir insanın vicdanını nasıl uyandırdığının hikâyesi…</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Beyaz Atın Hikayesi 🎠 (Lao Tzu)</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/beyaz-atin-hikayesi-109</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/beyaz-atin-hikayesi-109</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202604/image_870x580_69dd00195c4b5.jpg" length="67277" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 13 Apr 2026 17:49:08 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>lao tzu, öykü, beyaz at, şans, talih</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<h2 data-section-id="pfv5i8" data-start="241" data-end="300"><span style="font-size: 10pt;">Değerli Siyah sayfaların güzel okuyucuları;</span><br><span style="font-size: 10pt;">Öncelikle bu güzel hikayeyi size anlatmadan önce konuyla ilgili kısa bir fikrimi belirtmek istiyorum...</span></h2>
<p data-start="302" data-end="672">Hayat, çoğu zaman kesin yargılara varamayacağımız olaylar zincirinden oluşur. İnsanlar, karşılaştıkları durumları hızlıca “iyi” ya da “kötü” olarak etiketleme eğilimindedir. Oysa zaman geçtikçe, ilk bakışta talihsizlik gibi görünen bir olayın büyük bir fırsata dönüşebildiği ya da şans olarak değerlendirilen bir durumun beklenmedik sonuçlar doğurabildiği sıkça görülür.</p>
<p data-start="674" data-end="1013">Bu nedenle, olaylara sabır ve sükûnetle yaklaşmak büyük önem taşır. Aceleyle verilen kararlar, çoğu zaman gerçeğin yalnızca küçük bir kısmına dayanır. Hayatın akışı içinde her olay, kendisinden sonra gelecek gelişmelerin bir habercisi olabilir. Bilgelik ise, bu süreci yargılamadan izleyebilmek ve kesin hükümler vermekten kaçınabilmektir.</p>
<p data-start="1015" data-end="1302"><span class="hover:entity-accent entity-underline inline cursor-pointer align-baseline"><span class="whitespace-normal">Lao Tzu</span></span>’nun öğretilerinde de vurgulandığı gibi, yaşam sürekli değişim hâlindedir ve hiçbir durum tek başına değerlendirilemez. İnsan, sabırlı olmayı ve olayların zaman içindeki etkilerini görmeyi öğrendiğinde, hayatın sunduğu dersleri daha iyi kavrayabilir.</p>
<p data-start="1304" data-end="1380">Şimdi bu düşünceyi pekiştirmek adına, bu güzel anlamlı hikâye ile örnek verelim.</p>
<hr data-start="1382" data-end="1385">
<h2 data-section-id="1b0bdic" data-start="1387" data-end="1409">Beyaz Atın Hikâyesi</h2>
<p data-start="1411" data-end="1620">Köyün birinde bir yaşlı adam varmış. Çok fakirmiş ama kral bile onu kıskanırmış. Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki, kral bu at için ihtiyara büyük bir servet teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış.</p>
<p data-start="1622" data-end="1702">“Bu at sadece bir at değil benim için; bir dost. İnsan dostunu satar mı?” demiş.</p>
<p data-start="1704" data-end="1772">Bir sabah kalkmışlar ki at yok. Köylüler ihtiyarın başına toplanmış:</p>
<p data-start="1774" data-end="1948">“Seni ihtiyar bunak! Bu atı sana bırakmayacakları, çalacakları belliydi. Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. Şimdi ne paran var ne de atın.” demişler.</p>
<p data-start="1950" data-end="2254">İhtiyar ise, “Karar vermek için acele etmeyin.” demiş. “Sadece ‘at kayıp’ deyin, çünkü gerçek bu. Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar. Atımın kaybolması bir talihsizlik mi, yoksa bir şans mı, bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir başlangıç. Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez.”</p>
<p data-start="2256" data-end="2297">Köylüler ihtiyara kahkahalarla gülmüşler.</p>
<p data-start="2299" data-end="2512">Aradan on beş gün geçmiş ve at bir gece ansızın dönmüş. Meğer çalınmamış, dağlara gitmiş. Dönerken de vadideki on iki vahşi atı peşine takıp getirmiş. Bunu gören köylüler toplanıp ihtiyara giderek özür dilemişler.</p>
<p data-start="2514" data-end="2658">“Babalık,” demişler, “sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir talihsizlik değil, adeta bir devlet kuşu oldu senin için. Şimdi bir at sürün var.”</p>
<p data-start="2660" data-end="2832">“Karar vermek için yine acele ediyorsunuz.” demiş ihtiyar. “Sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceğini henüz bilmiyoruz.”</p>
<p data-start="2834" data-end="2946">Köylüler bu defa açıkça ihtiyarla dalga geçmemişler ancak içlerinden “Bu ihtiyar sahiden saf.” diye geçirmişler.</p>
<p data-start="2948" data-end="3153">Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeye çalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini sağlayan oğul şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış. Köylüler yine gelmişler ihtiyara:</p>
<p data-start="3155" data-end="3345">“Bir kez daha haklı çıktın.” demişler. “Bu atlar yüzünden tek oğlun bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başkası da yok. Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın.”</p>
<p data-start="3347" data-end="3630">İhtiyar, “Siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz.” diye cevap vermiş. “O kadar acele etmeyin. Oğlum bacağını kırdı, gerçek bu. Ötesi sizin verdiğiniz karar. Ama acaba ne kadar doğru? Hayat böyle küçük parçalar hâlinde gelir ve ondan sonra neler olacağını asla bilemezsiniz.”</p>
<p data-start="3632" data-end="4012">Birkaç hafta sonra düşmanlar hanedanlığa çok büyük bir ordu ile saldırmış. Kral, son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere gönderme emrini vermiş. Köye gelen görevliler, ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almışlar. Köyü matem sarmış; çünkü savaşın kazanılmasına imkân yokmuş. Giden gençlerin ya öleceğini ya da esir düşeceğini herkes biliyormuş.</p>
<p data-start="4014" data-end="4047">Köylüler yine ihtiyara gelmişler:</p>
<p data-start="4049" data-end="4249">“Yine haklı olduğun kanıtlandı.” demişler. “Oğlunun bacağı kırık ama hiç değilse yanında. Oysa bizimkiler belki asla köye dönemeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması talihsizlik değil, şansmış meğer…”</p>
<p data-start="4251" data-end="4491">“ Siz erken karar vermeye devam edin.” demiş ihtiyar. “Oysa ne olacağını kimseler bilemez. Bilinen tek gerçek var: Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde. Ama bunların hangisinin talih, hangisinin şanssızlık olduğunu sadece Allah biliyor.”</p>
<p data-start="4493" data-end="4568"><strong><span class="hover:entity-accent entity-underline inline cursor-pointer align-baseline"><span class="whitespace-normal">Lao Tzu</span></span></strong>, öyküsünü şu nasihatla tamamlamıştır:</p>
<blockquote data-start="4570" data-end="4993">
<p data-start="4572" data-end="4993"><strong><em>“Acele karar vermeyin. Hayatın küçük bir dilimine bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. Karar, aklın durması hâlidir. Karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısıyla gelişmeyi durdurur. Buna rağmen akıl, insanı daima karara zorlar. Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz.”</em></strong></p>
</blockquote>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Gayretine Dokunmuş Olmalı...✨</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/gayretine-dokunmus-olmali</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/gayretine-dokunmus-olmali</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202604/image_870x580_69d104c7aeb6f.jpg" length="150941" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 04 Apr 2026 15:34:10 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>beyaz sayfalar, siyah sayfalar, öyküler</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="222" data-end="590">Vaktiyle, Kalenderiye yoluna mensup bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna ulaşmıştı. Meşrebin usulünce bundan sonraki makam, Kalenderîlik makamıdır: Her türlü süsten ve gösterişten arınmak, varlıktan vazgeçmek… Fakat bu, yalnızca yamalı bir hırka giymekten ibaret değildi. Her türlü görünür süslerden de arınmak gerekiyordu: Saç, sakal, bıyık, kaş… ne varsa.</p>
<p data-start="592" data-end="651">Derviş, usule uygun hareket etti ve soluğu berberde aldı.</p>
<ul data-start="652" data-end="690">
<li data-section-id="1tsq4xu" data-start="652" data-end="690" style="font-weight: bold;"><strong>Vur usturayı, berber efendi, dedi.</strong></li>
</ul>
<p data-start="692" data-end="987">Berber dervişin saçlarını kazımaya başladı. Derviş aynadan kendini izliyordu. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştı. Berber tam diğer tarafa geçecekken, içeri yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girdi. Doğruca dervişin yanına geldi ve başının kazınmamış kısmına okkalı bir tokat attı:</p>
<ul data-start="988" data-end="1051">
<li data-section-id="1y5v9d9" data-start="988" data-end="1051" style="font-weight: bold;"><strong>Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer.</strong></li>
</ul>
<p data-start="1053" data-end="1299">Derviş, usulde olduğu gibi sessiz kaldı. Sövene dilsiz, vurana elsiz… Kaideyi bozmadı. Mahcup ve korkmuş berber de ses çıkaramadı. Kabadayı koltuğa oturdu, berber tıraşa başladı. Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında sürekli dervişle alay etti:</p>
<ul data-start="1300" data-end="1330">
<li data-section-id="otg4ye" data-start="1300" data-end="1330" style="font-weight: bold;"><strong>Kabak aşağı, kabak yukarı…</strong></li>
</ul>
<p data-start="1332" data-end="1729">Nihayet tıraş bitti. Kabadayı dükkandan çıktı. Henüz birkaç metre gitmişti ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan hızla üzerine geldi. Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakaldı. İki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun ve sivri bir demir, karnına saplandı. Kabadayı orada yığılıp kaldı. Ölmüştü. Görenler çığlık attı. Berber ise hâlâ şaşkın… Dervişe bakarak gayri ihtiyarî sordu:</p>
<ul data-start="1730" data-end="1770">
<li data-section-id="1sg9ttg" data-start="1730" data-end="1770" style="font-weight: bold;"><strong>Biraz ağır olmadı mı, derviş efendi?</strong></li>
</ul>
<p data-start="1772" data-end="1823">Derviş mahzun, düşünceli bir şekilde cevap verdi:</p>
<ul data-start="1824" data-end="1948">
<li data-section-id="1q8si7" data-start="1824" data-end="1948" style="font-weight: bold;"><strong>Vallahi, gücenmedim… Hakkımı da helâl etmiştim. Ama gel gör ki, kabağın bir Sâhibi var. O’nun gayretine dokunmuş olmalı…</strong></li>
</ul>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Ne güzel doğmuştun; Yitip gitmek neden?  🥀</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/ne-guzel-dogmustun</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/ne-guzel-dogmustun</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202603/image_870x580_69c4f44c926dc.jpg" length="87214" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 26 Mar 2026 11:55:43 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Kucağımın sahibi, küçük yaşımda üzerinde “annecilik” oynadığım bir tanem…</strong></p>
<p><strong>Eve ilk geldiği gün geliyor aklıma. Annem, mavi bir battaniyeye sarmış ufaklığı… Nasıl da çirkin! Ben 12 yaşındayım. Kıskanmak artık bana yakışmayacağı için içimden geçen hiçbir yorumu dile getiremiyorum. Ellerini tutup sadece “Hoş geldin.” diyorum.</strong></p>
<p><strong>Sonraki günlerde de hep, sadece uzaktan izliyorum. O “çirkin” bebek büyümeye başlıyor; güzelleşiyor, konuşmayı öğreniyor… Üçüncü kelimesi “abla” oluyor. Sokakta oynarken eve koşup tüm teriyle, kiriyle sarıldığında kızamadığım; eşyalarımın hepsine ortak olan, özenerek hazırladığım dönem ödevimi parçaladığında bile bir fiske dahi atamadığım… Öncelikli oluşundan zaman zaman bunalsam da kendimden öne koyduğum biri olup çıkıveriyor.</strong></p>
<p><strong>Şimdi…</strong><br><strong>“Nur içinde yat.” bile diyemediğim canımın parçası…</strong></p>
<p><strong>Yedi sene önce bugün, korkunç bir trafik kazasında babacığıyla birlikte hayata gözlerini yuman miniciğim… Denize uçan o küçük bedenini, ne kadar arasam da bulamadığımız bebeğim… Mezarına, kendi yerine en sevdiği kıyafetlerini koyduğumuz yavrucuğum…</strong></p>
<p><strong>Özledim…</strong><br><strong>Ne güzel doğmuştun; yitip gitmek neden?<br><br></strong>(Yarım kalmışlıklara...)</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Bir Aşk Hikayesi 🕊️❤️</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/bir-ask-hikayesi</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/bir-ask-hikayesi</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202603/image_870x580_69b9b5666c1aa.jpg" length="105045" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 17 Mar 2026 23:11:43 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>hikaye, kısa öyküler, edebiyat</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Bir zamanlar, yalnızlığın ağır ağır çöktüğü eski bir evde yaşayan bir adam vardı. Günleri sessizlikle, geceleri ise düşüncelerle geçerdi. Ne bir dostu vardı ne de kapısını çalan bir misafiri…</p>
<p>Bir gün, baharın ilk sıcak rüzgârlarıyla birlikte küçük bir kırlangıç gelip adamın penceresine kondu. İncecik sesiyle camın ardından adama seslendi:</p>
<p>“Ben seni çok seviyorum. Lütfen pencereyi aç, beni içeri al. Birlikte yaşayalım.”</p>
<p>Adam, şaşkınlıkla kuşa baktı. Kaşlarını çatarak başını iki yana salladı:</p>
<p>“Olmaz, seni içeri alamam. Sen bir kuşsun… Hiç kuş adama âşık olur mu?”</p>
<p>Kırlangıç pes etmedi. Ertesi gün yine geldi. Gözlerinde umut, sesinde sıcaklık vardı:</p>
<p>“Lütfen pencereyi aç. İçeri al beni… Sana dost olurum, arkadaş olurum. Canın sıkılmaz. Birlikte yaşar, günleri paylaşırız.”</p>
<p>Adam bu sözlere rağmen yüzünü buruşturdu:</p>
<p>“Olmaz! Git başımdan…” dedi sertçe.</p>
<p>Günler geçti. Kırlangıç son bir kez daha geldi. Bu kez sesi biraz daha yorgun, biraz daha kırgındı:</p>
<p>“Lütfen… Beni içeri al. Soğuklar başlamak üzere. Biliyorsun, ben sadece sıcak havalarda yaşayabilirim. Eğer beni almazsan, uzak diyarlara gitmek zorunda kalacağım. Oysa burada kalmak istiyorum… Seninle. Birlikte yemek yeriz, omzuna konarım, seni neşelendiririm. Sen de benim gibi yalnızsın…”</p>
<p>Adamın kalbi bir an tereddüt etti belki ama gururu ağır bastı:</p>
<p>“Git derhal başımdan! Ben yalnız kalırım…” dedi ve kuşu kovdu.</p>
<p>Kırlangıç, bu sözlerin ardından sessizce kanat çırptı. Uzaklaştı… Gittikçe küçüldü ve sonunda gözden kayboldu.</p>
<p>Adam, pencerenin önünde uzun süre durdu. İçinde garip bir boşluk hissetti. Sonra kendi kendine mırıldandı:</p>
<p>“Ne kadar aptalım… Neden onu içeri almadım? Ne güzel birlikte yaşayabilirdik…”</p>
<p>Pişmanlık, yavaş yavaş içini kapladı. Ama artık çok geçti.</p>
<p>Kendi kendini avutmaya çalıştı:</p>
<p>“Nasıl olsa yaz gelince geri döner. O zaman içeri alırım, birlikte mutlu bir hayat yaşarız.”</p>
<p>Bu düşünceyle pencereyi sonuna kadar açtı ve beklemeye başladı.</p>
<p>Günler geçti… Mevsimler değişti. Yaz geldi. Gökyüzü yeniden kırlangıçlarla doldu. Ama onun kırlangıcı… hiç gelmedi.</p>
<p>Adam, yaz boyunca pencerenin başında bekledi. Gelen her kırlangıca sordu, ama hiçbiri onu görmemişti.</p>
<p>Sonunda çaresizce bir bilgeye gitti. Hikâyesini baştan sona anlattı. Bilge, adamın gözlerinin içine baktı ve sakin bir sesle şöyle dedi:</p>
<p>“Kırlangıçların ömrü altı aydır…”</p>
<p>Adam o an anladı.</p>
<p>Bazı fırsatlar, bazı sevgiler ve bazı insanlar… sadece bir kez kapını çalar.<br>Ve bazen, bir pencereyi açmak için geç kaldığında artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz.</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Mutlu Olmak 😊</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/mutlu-olmak</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/mutlu-olmak</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202601/image_870x580_696b9cafc140a.jpg" length="39029" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 17 Jan 2026 17:29:19 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>hikaye, kısa öyküler, edebiyat</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="128" data-end="448">Jerry, çevresindeki herkesin sevdiği insanlardan biriydi. Ne olursa olsun yüzünde eksik olmayan bir gülümsemesi vardı. Keyfi hep yerindeydi; sanki hayat, ona yalnızca iyi taraflarını gösteriyordu. Her durumda söyleyecek olumlu bir cümlesi bulunur, bu bitmeyen iyimserliğiyle kimi zaman etrafındakileri çileden çıkarırdı.</p>
<p data-start="450" data-end="519">“Bu adam, bunca şeye rağmen nasıl böyle olabiliyor?” diye düşünürdüm.</p>
<p data-start="521" data-end="612">Birine hâlini hatırını sorsalar, hiç düşünmeden aynı cevabı verirdi:<br>— <strong data-start="592" data-end="612">“Bomba gibiyim.”</strong></p>
<p data-start="614" data-end="828">Jerry, adeta doğuştan bir motivasyon kaynağıydı. Yanında çalışanlardan biri kötü bir gün geçiriyorsa, hemen yanına gider; yaşananlara başka bir açıdan bakmayı öğretirdi. Onu izlerken içimde hep aynı soru dolaşırdı.</p>
<p data-start="830" data-end="946">Bir gün dayanamadım ve sordum:<br>— <em data-start="863" data-end="946">Nasıl yapıyorsun Jerry? Nasıl olur da her koşulda bu kadar olumlu kalabiliyorsun?</em></p>
<p data-start="948" data-end="1104">Gülümsedi.<br>— <em data-start="961" data-end="1007">Her sabah uyandığımda kendime şunu söylerim,</em> dedi. <em data-start="1014" data-end="1104">“Jerry, bugün iki seçimin var: Havan iyi olabilir ya da kötü.” Ben iyi olmasını seçerim.</em></p>
<p data-start="1106" data-end="1376">Sonra devam etti:<br>— <em data-start="1126" data-end="1376">Başıma kötü bir şey geldiğinde de iki yol vardır. Ya kurban olurum ya da ders alırım. Ben ders almayı seçerim. Biri şikâyetle geldiğinde yine iki seçimim olur: Şikâyeti kabul etmek ya da hayatın olumlu yanlarını göstermek. Ben olumlu olanı seçerim.</em></p>
<p data-start="1378" data-end="1438">Dayanamadım:<br>— <em data-start="1393" data-end="1405">Yok artık,</em> dedim. <em data-start="1413" data-end="1438">Bu kadar kolay mı yani?</em></p>
<p data-start="1440" data-end="1702">— <em data-start="1442" data-end="1449">Evet,</em> dedi sakin bir sesle. <em data-start="1472" data-end="1702">Hayat seçimlerden ibarettir. Her durumda bir seçim vardır. Nasıl davranacağını sen belirlersin. İnsanların tavrından nasıl etkileneceğini, ruh hâlinin iyi mi kötü mü olacağını… Kısacası, hayatını nasıl yaşayacağını sen seçersin.</em></p>
<p data-start="1704" data-end="1863">Bu sözler beni derinden etkilemişti. Yıllar boyunca Jerry’yi görmedim ama her talihsizlikte, sızlanmak yerine bir seçim yapmam gerektiğinde hep onu hatırladım.</p>
<p data-start="1865" data-end="2156">Aradan yıllar geçti. Bir gün Jerry’nin başına çok kötü bir olay geldi. Soygun için gelen hırsızlar paniğe kapılmış, Jerry’yi kurşun yağmuruna tutmuşlardı. On sekiz saat süren bir ameliyat geçirmiş, haftalarca yoğun bakımda kalmıştı. Taburcu edildiğinde bile bazı kurşunlar hâlâ vücudundaydı.</p>
<p data-start="2158" data-end="2218">Onu olaydan altı ay sonra gördüm.<br>— <em data-start="2194" data-end="2205">Nasılsın?</em> diye sordum.</p>
<p data-start="2220" data-end="2268">Her zamanki gibi gülümsedi:<br>— <strong data-start="2250" data-end="2268">Bomba gibiyim.</strong></p>
<p data-start="2270" data-end="2324">— <em data-start="2272" data-end="2299">Peki o anda ne hissettin?</em> dedim. <em data-start="2307" data-end="2324">Yerde yatarken…</em></p>
<p data-start="2326" data-end="2418">— <em data-start="2328" data-end="2353">Yine iki seçimim vardı,</em> dedi. <em data-start="2360" data-end="2418">Ya yaşamayı seçecektim ya da ölümü. Ben yaşamayı seçtim.</em></p>
<p data-start="2420" data-end="2482">— <em data-start="2422" data-end="2437">Korkmadın mı?</em> diye sordum. <em data-start="2451" data-end="2482">Hiç mi bilincini kaybetmedin?</em></p>
<p data-start="2484" data-end="2782">— <em data-start="2486" data-end="2530">Ambulanstaki sağlık görevlileri harikaydı,</em> dedi. <em data-start="2537" data-end="2782">Bana sürekli iyileşeceksin dediler. Ama acil servisin koridorlarında sedyeyle hızla giderken doktorların yüzündeki ifadeyi gördüm. İşte o an korktum. O bakışlar bana “Bu adam ölmüş” diyordu. Bir şey yapmazsam, gerçekten ölü bir adam olacaktım.</em></p>
<p data-start="2784" data-end="2819">Merakla sordum:<br>— <em data-start="2802" data-end="2819">Ne yaptın peki?</em></p>
<p data-start="2821" data-end="3018">— <em data-start="2823" data-end="2907">Kocaman bir hemşire yanıma gelip bağırarak bir şeye alerjim olup olmadığını sordu,</em> dedi. <em data-start="2914" data-end="3018">“Evet,” dedim. “Var.” Herkes sustu. Derin bir nefes aldım ve bağırdım: “Benim kurşunlara alerjim var!”</em></p>
<p data-start="3020" data-end="3197">Doktorlar ve hemşireler kahkahalara boğulmuştu.<br>— <em data-start="3070" data-end="3094">Sonra tekrar bağırdım,</em> dedi Jerry. <em data-start="3107" data-end="3197">“Ben yaşamayı seçtim. Beni canlı bir insan gibi ameliyat edin. Otopsi yapar gibi değil.”</em></p>
<p data-start="3199" data-end="3342">Jerry yalnızca doktorların ustalığı sayesinde değil, kendi olumlu tavrının gücüyle de hayatta kalmıştı. Onun yaşaması bana büyük bir ders oldu.</p>
<p data-start="3344" data-end="3504">Her gün, hayatı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız olduğunu ondan öğrendim.<br data-start="3418" data-end="3421">Ve her şeyin, sandığımızdan çok daha fazla, <strong data-start="3465" data-end="3504">kendi seçimlerimize bağlı olduğunu…</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>AYŞE NİNE 🥰</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/ayse-nine-hikaye</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/ayse-nine-hikaye</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202512/image_870x580_6936ee00d0ec6.jpg" length="64455" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 08 Dec 2025 18:26:06 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>hikaye, kısa öyküler, edebiyat</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="110" data-end="568"><strong>Emine gizim, benim. Ayşe nenen. Bildin mi? Bildin dabici.</strong><br data-start="173" data-end="176"><strong>Elimde böyüdün a gızım. Yoğsa şehere oğlumun yanına gitdim diye beni untuveedin mi? Böğün tam 10 gün oldu köyden ayrı düşeli. Çok özledim orları. Doktura çıkarttı beni oğlan. Gözümdeki katarağı aldılar, Allah razı olsun. Perde falan galmadı. Çayıra baktım mıydı, goyunların hepisini görecem. Azcık sıkıldım burlarda. Halden annayan da olmadığına, köye mektup yazdırayım dedim göççük toruna.</strong></p>
<p data-start="570" data-end="877"><strong>Canım pek daraldı buralarda. Goca bi köyü bi binaya doldurmuşlar. Herkesleri kümes gadar evlere tıkmışlar. Bir tek hamamı güzel benim oğlanın evinin. Hamamdaki çeşmenin kurnası görsen Eminem, gocaman. Cakuzi kurnası. Bizim gölbaşı gibi böyük deel, biriki debelenecek gadar emme çimiyom içinde zaman zaman.</strong></p>
<p data-start="879" data-end="1357"><strong>Haftaya köyden burlara gelcekler varımış. Çıtırların Hilmi'den bağ makasını yolla bana. Bizim gelinin tırnaklarını kırkacam. Bostan çapası gibi olmuşlar, sorduydum, “kesemiyoz” dedi, utancından boya sürüyo gariban. Okusun, ilim bellesin diyin şehere gönderdiydik emme edepsizliği bellemiş benim oğlan. Eve, gelinin gözü önünde cıbıl gadınlar getiriyor her akşam. Gadınlar bir oynayyolar, bir güleyyolar sabaha gadar heç utanmadan. Şükür ki heç çıkmayolar o güçük gara kutudan.</strong></p>
<p data-start="1359" data-end="1616"><strong>Gelin de accik beceriksiz ya.. Ne etcen gari.. Ocakta tencere tıngırdatmaya üşeniyo, aliyo bizi hambörger miymiş, ham börülcemiymiş ney, onu yimeğe götürüyo. “Ben ham yimek yimem a gızım..” dedim, dinnemedi. Arpaya katsan at yemez, kepeğe katsan it yemez.</strong></p>
<p data-start="1618" data-end="2172"><strong>Anaaa, gurudum, Cıkcıklar'ın bağındaki gorkuluk gadar galdım açlıktan. Hele bi dur. O yimeklerin yanına gara bi su veriyollar da Eminem, içtiydim, dedim “Allah, yandım anam.” Yanndi genizlerim, köpükler çıktı agzimdan burnumdan. Şeherin gara suyu gudurttu beni herhal” dedim aklımdan. Anaam, bi iyi geldi bana o sonnadan. Hergün alıyo torun bana o gara şişeden bakkaldan. Gerçi masraf çikarmayam oğlana diyom emme “Alacağım bir igne, çeliğin okkasından bana ne” diyom sonradan. Zaten hepiciği müsrüf. Ağşama gadar kavuruyolar, sabağa gadar savuruyolar.</strong></p>
<p data-start="2174" data-end="2688"><strong>Böyük torun helhal evlendi, başka evde yaşıyo dediler. Gayrı ocağından ayrı yaşamak isteyo dediler. Çağırın göresim var dediydim. Aaşam gelecekti, bekledim, uyuya galmışım. Gece ayakyoluna galktıydim. Anaa, baktım salonda biri yatıyo. Usulca yanaştım, gafasına yorganı çekmiş, parlak küpesi, upuzun saçları gözüküyo. “Hah” dedim. “Torun sürpüz yapti. Yeni gelini de getirivermiş, saçları da küpeleri de pek ışıl işıl” derken, yataktan dönüveedii... “ELLEH.. Gelinin gara gara sakalları, pos pos bıyıkları var!!.”</strong></p>
<p data-start="2690" data-end="2932"><strong>Elim ayağım boşanıverdi. Başladım bağırmaya:</strong><br data-start="2734" data-end="2737"><strong>“Ecinni fış fış! Ben sana dokunmam kış kış!! Destur Bismillah.. Yaa Alllaaahhhh!!..”</strong><br data-start="2821" data-end="2824"><strong>derkene bayılmışım. Ayılayazdım, gözümü açdıydım, ecinni bana “Babanne” diye yapışıverdi, gene bayılmışım.</strong></p>
<p data-start="2934" data-end="3107"><strong>Sonnadan annadım ki, o yeni gelin deel benim büyük torun Hidayet'miş.</strong><br data-start="3003" data-end="3006"><strong>“Sana dedenin adını verdik. Hidayete ereceğine zıvanadan çıkmışın” diyip bastonu dehledim gafasına.</strong></p>
<p data-start="3109" data-end="3278"><strong>Ben eyiyim Emine gızım. Merakta galma. Sade, bazı diyom keşke gözlerim perdeli galaydı. Belki o perdeden görmüyodum bunnarı... Ben yazarım yine sağa. Hele kal sağlıcakla.</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Pencerenin Arkası 🪟</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/pencerenin-arkasi</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/pencerenin-arkasi</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202511/image_870x580_690a027ddb2c2.jpg" length="69640" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 04 Nov 2025 16:41:33 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>hikaye, kısa öyküler, edebiyat</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="298" data-end="479">Soğuk bir kış akşamıydı. Rüzgâr, hastanenin eski duvarlarında uğuldarken içeride üç hasta sessizce yatıyordu. Aynı koğuşu paylaşıyorlardı ama üçü de farklı bir dünyanın içindeydi.</p>
<p data-start="481" data-end="918">İlk gelen, pencerenin önündeki yatağa yerleştirilmişti. Gün boyu dışarıyı seyrediyor, görebildiği kadar hayatı içine çekmeye çalışıyordu.<br data-start="618" data-end="621">Ortadaki yatakta ise, her şeye rağmen gülümsemeyi bilen iyimser bir adam yatıyordu. Sesi yumuşaktı; konuşurken sanki hastane duvarları bile biraz ısınıyordu.<br data-start="778" data-end="781">Kapıya yakın olan üçüncü hasta ise içine kapanık, sessiz biriydi. Günlerini genellikle tavana bakarak geçiriyor, ara sıra iç çekiyordu.</p>
<p data-start="920" data-end="1255">Zaman ağır akıyordu. Ancak ortadaki adamın neşeli konuşmaları, koğuşun soğuk havasına biraz olsun renk katıyordu.<br data-start="1033" data-end="1036">Bir akşam, kar yağışının en yoğun olduğu bir saatte pencere kenarındaki hasta kriz geçirdi. O gece hastane koridorlarında yankılanan adımlar ve sessiz ağlayışlar birbirine karıştı.<br data-start="1216" data-end="1219">Sabah olduğunda onun yatağı boştu.</p>
<p data-start="1257" data-end="1495">Bir süre sonra, o boşluğa yeni bir hasta getirildi. Ortadaki iyimser adam, bu defa pencerenin kenarına alınmıştı. Yeni manzarayı görmek için içi içine sığmıyordu.<br data-start="1419" data-end="1422">Ve o günden itibaren, dışarıda gördüklerini coşkuyla anlatmaya başladı:</p>
<blockquote data-start="1497" data-end="1738">
<p data-start="1499" data-end="1738">“Parkta kocaman çınarlar var,” diyordu, “dallarında kar taneleri ışıltılar saçıyor. Kuşlar sabah erkenden cıvıldaşmaya başlıyor, insanlar yoldan geçerken selamlaşıyor. Karşı dağlarda mor çiçekler açmış, rüzgârla birlikte dans ediyorlar…”</p>
</blockquote>
<p data-start="1740" data-end="1985">Koğuşta kimse bu sözlere karşı koyamıyordu. Kapı kenarındaki sessiz adam bile, gözlerini kapatıp anlatılanları bir film gibi hayal ediyordu.<br data-start="1880" data-end="1883">Hastane artık eskisi kadar kasvetli değildi; saatler geçmek bilmiyor ama artık sıkıcı da gelmiyordu.</p>
<p data-start="1987" data-end="2104">Günler böyle geçti. Derken bir sabah, ortadaki adamın içine bir kıskançlık tohumu düştü.<br data-start="2075" data-end="2078">Kendi kendine fısıldadı:</p>
<blockquote data-start="2105" data-end="2215">
<p data-start="2107" data-end="2215">“Eğer o pencere kenarındaki hasta ölürse, o yere ben geçerim. O güzel manzarayı kendi gözlerimle görürüm…”</p>
</blockquote>
<p data-start="2217" data-end="2447">Bu düşünce günlerce aklından çıkmadı. Her geçen gün büyüyen bir sessizlikle, planını kafasında kurdu.<br data-start="2318" data-end="2321">Pencere kenarındaki hastaya sık sık kriz geliyordu; her defasında komodindeki ilaca uzanıyor, güçlükle kendini kurtarıyordu.</p>
<p data-start="2449" data-end="2705">Ve bir gece, karanlığın derinliğinde o an geldi. Hasta yeniden krize girince, ortadaki adam sessizce doğruldu.<br data-start="2559" data-end="2562">Titreyen elleriyle ilacı aldı… ve bilerek yere düşürdü.<br data-start="2617" data-end="2620">Şişe paramparça oldu.<br data-start="2641" data-end="2644">Bir süre sonra sessizlik geri döndü — bu kez sonsuza kadar.</p>
<p data-start="2707" data-end="2818">Sabah olduğunda pencerenin önündeki hasta ölmüştü.<br data-start="2757" data-end="2760">Ve görevli hemşireler, diğer hastayı o yatağa taşıdılar.</p>
<p data-start="2820" data-end="2973">Adamın kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Nihayet o pencereye kavuşmuştu.<br data-start="2890" data-end="2893">Bunca zamandır düşlerinde gördüğü o hayatı, o renkleri, o insanları görecekti.</p>
<p data-start="2975" data-end="3022">Yavaşça başını kaldırdı…<br data-start="2999" data-end="3002">Ve dışarıya baktı.</p>
<p data-start="3024" data-end="3159">Gördüğü tek şey, birkaç metre ötesindeki <strong data-start="3065" data-end="3090">simsiyah bir duvardı.</strong><br data-start="3090" data-end="3093">Ne ağaç, ne park, ne kuş… sadece soğuk, sessiz bir beton yığını.</p>
<p data-start="3161" data-end="3283">Adam, bir anda nefesi kesilmiş gibi hissetti.<br data-start="3206" data-end="3209">Bir süre sonra gözlerinden yaşlar süzüldü.<br data-start="3251" data-end="3254">Ve kendi kendine fısıldadı:</p>
<blockquote data-start="3284" data-end="3332">
<p data-start="3286" data-end="3332">“Demek bütün o güzellik… onun kalbindeymiş.”</p>
</blockquote>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Gurbet Çiçekleri 🥀</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/gurbet-cicekleri</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/gurbet-cicekleri</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202510/image_870x580_68f7539bb37a3.jpg" length="75427" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 21 Oct 2025 12:34:28 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>öykü, hikaye, beyaz sayfalar, siyah sayfalar</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="299" data-end="443"><strong>Ayşe, ortaokul ikinci sınıfa kadar başarılı bir şekilde okudu. Ancak gelirlerinin az olması sebebiyle babası onu okula daha fazla gönderemedi.</strong></p>
<p data-start="445" data-end="734"><strong>İki yıl sonra, komşularının Fransa’da çalışan küçük oğlu Recep Efendi’nin, kızlarıyla evlenme isteğini bir “şans kapısı” olarak gördüler ve teklifi geri çevirmediler. Sade bir düğün yapıldı. Ardından, 1980 yılının Aralık ayında Sirkeci’den kalkan bir trenle Ayşe, gurbet yollarına düştü.</strong></p>
<p data-start="736" data-end="994"><strong>Recep Efendi ile karısı arasında on yaş fark vardı. Ayşe, önceleri çok güçlük çekmesine rağmen, gurbetin acımasızlığıyla ve kocasının anlayışsızlığıyla baş etmeyi öğrendi. Zamanla aklı ve direnciyle bütün zorlukların üstesinden gelebileceğini gösteriyordu.</strong></p>
<p data-start="996" data-end="1340"><strong>Evliliklerinin beşinci yılında bir erkek çocukları dünyaya geldi. Ayşe hamile kalana dek kocasının türlü suçlamalarına maruz kaldı.</strong><br data-start="1127" data-end="1130"><strong>“Hatta sen kısırsın... Seni boşayacağım!” diye bağırıyor, Ayşe’ye söylemediği söz bırakmıyordu.</strong><br data-start="1225" data-end="1228"><strong>Sonraları doktorlar, tedavi gören her iki tarafta da kusurun Ayşe’de değil, Recep’te olduğunu ortaya koydular.</strong></p>
<p data-start="1342" data-end="1662"><strong>Patronundan gördüğü baskılar ve ağır işlerde çalıştırılması Recep Efendi’nin sinirlerini iyice gerginleştirmişti. Bu baskılar sadece iş yerinde kalmıyor, evin içine kadar yansıyordu. Kocasının stresten uyuyamadığı gecelerde Ayşe de uykusuz kalıyordu.</strong><br data-start="1592" data-end="1595"><strong>Yabancı bir ülkede olmak, bu şekilde para kazanmak kolay değildi.</strong></p>
<p data-start="1664" data-end="1860"><strong>Dışarıdan hoş görünen birçok şey gibi gurbet hayatı da “Alamancılar” süslemesiyle gerçeği yansıtmıyordu.</strong><br data-start="1768" data-end="1771"><strong>Ayşe bunları düşünürken, yarınlara taşınacak acı hatıraları da kalbinden çıkaramıyordu.</strong></p>
<p data-start="1862" data-end="2037"><strong>Bir akşam, dört yaşındaki çocukları küçük Ali koltuğun üzerinde uyuyordu. Havanın soğuk olduğunu düşünen Recep Efendi:</strong><br data-start="1980" data-end="1983"><strong>— Hanım, çocuk uyurken mağazaya gidip gelelim, dedi.</strong></p>
<p data-start="2039" data-end="2258"><strong>Ayşe bir an tereddüt etti, içinden mırıldandı:</strong><br data-start="2085" data-end="2088"><strong>“Ya çocuğa bir şey olursa?.. Durup dururken yine kocamı kızdırmayayım. Gurbet hayatı zaten sabrımı tüketti. Herhalde çabuk gider geliriz... Dışarıda da hava çok soğuk.”</strong></p>
<p data-start="2260" data-end="2482"><strong>Recep Efendi, karısının kendi kendine konuştuğunu fark etti.</strong><br data-start="2320" data-end="2323"><strong>— Bir şey mi dedin?</strong><br data-start="2342" data-end="2345"><strong>— Yoo... Kendi kendime mırıldandım. Hava çok soğuk, dedim. Hiç olmazsa çocuğumuz üşümez.</strong><br data-start="2433" data-end="2436"><strong>— Ben de aynı şeyi düşünmüştüm, dedi kocası.</strong></p>
<p data-start="2484" data-end="2652"><strong>Evleri Paris’in Argenteuil bölgesindeydi. Çok konforlu sayılmazdı. Gidecekleri Carrefour Mağazası ise arabayla on dakikalık mesafedeydi. Aceleyle evlerinden çıktılar.</strong></p>
<p data-start="2654" data-end="2999"><strong>Alışveriş yaklaşık iki saat sürdü. Dönüşte yol, bir trafik kazası yüzünden kapanmıştı. Ayşe’nin içinde bir sıkıntı vardı; boğazı düğümleniyor, nefesi kesiliyordu. Kocasını endişelendirmemek için oradan buradan konuşarak zaman kazanmaya çalışıyordu. Ancak ambulans sirenleri ve polis araçlarının sesleri, üzerlerindeki karamsarlığı artırıyordu.</strong></p>
<p data-start="3001" data-end="3184"><strong>Sonunda yol açıldı. Her ikisi de derin bir nefes aldı ve evlerinin önüne geldiler.</strong><br data-start="3083" data-end="3086"><strong>Recep Efendi, arabadan inerken karısına döndü:</strong><br data-start="3132" data-end="3135"><strong>— Sen hemen yukarı koş, belki çocuk uyanmıştır.</strong></p>
<p data-start="3186" data-end="3369"><strong>Ayşe tam içeri girecekken anahtarları almayı unuttuğunu fark etti.</strong><br data-start="3252" data-end="3255"><strong>“Hay aksilik, anahtarları unuttum!” diyerek geri döndü ve kocasından anahtarları aldı. Tekrar üçüncü kata çıktı.</strong></p>
<p data-start="3371" data-end="3505"><strong>Kapıyı açtığında küçük Ali’nin elinde büyük bir bıçak vardı.</strong><br data-start="3431" data-end="3434"><strong>Salonda, yeni alınmış deri koltukları bu bıçakla delik deşik etmişti.</strong></p>
<p data-start="3507" data-end="3759"><strong>Recep Efendi içeri girdiğinde adeta çılgına döndü.</strong><br data-start="3557" data-end="3560"><strong>İri elleriyle küçük Ali’yi dövmekle kalmadı; onun ellerini sert bir iple bağlayıp banyo küvetine attı. Dışarıdan kapıyı kilitledi:</strong><br data-start="3690" data-end="3693"><strong>— Şimdi parçala bakalım koltukları, gücün yeterse! diye bağırdı.</strong></p>
<p data-start="3761" data-end="4063"><strong>Ayşe, kocasının kontrolsüz öfkesine karşı titriyordu.</strong><br data-start="3814" data-end="3817"><strong>“Koltuğu her zaman alabiliriz ama çocuğuma bir şey olursa... Ben ne yaparım o zaman?” diye içinden ağlıyordu.</strong><br data-start="3926" data-end="3929"><strong>Babası tarafından bağrışmalar içinde dövülen küçük Ali’nin, annesine “Beni kurtar!” dercesine bakan gözleri unutulacak gibi değildi.</strong></p>
<p data-start="4065" data-end="4108"><strong>Ayşe, bu anı ömrü boyunca unutamayacaktı.</strong></p>
<p data-start="4110" data-end="4273"><strong>Üç saat geçmişti. Kapı zili çaldı. Komşuları Dursun Bey ve Hilal Hanım, küçük oğulları Ferhat’la ziyarete gelmişti.</strong><br data-start="4225" data-end="4228"><strong>— Recep Efendi, misafir kabul eder misiniz?</strong></p>
<p data-start="4275" data-end="4373"><strong>Ayşe içinden “Çocuğum şimdi kurtulacak!” diyerek sevinçle karşıladı.</strong><br data-start="4343" data-end="4346"><strong>— Buyurun, buyurun, dedi.</strong></p>
<p data-start="4375" data-end="4455"><strong>Küçük Ferhat annesine sessizce,</strong><br data-start="4406" data-end="4409"><strong>— Anne, ben Ali’yle oynamak istiyorum, dedi.</strong></p>
<p data-start="4457" data-end="4546"><strong>Hilal Hanım da merakla sordu:</strong><br data-start="4486" data-end="4489"><strong>— Sahi, Ali nerede? Bizim çocuk onunla oynamak istiyor.</strong></p>
<p data-start="4548" data-end="4855"><strong>Ayşe ile Recep önce birbirlerine baktılar. Sonra Ayşe dayanamayıp konuştu:</strong><br data-start="4622" data-end="4625"><strong>— Biz çocuğu uyurken evde bırakıp Carrefour’a gitmiştik. O uyanınca bizi bulamamış... Mutfaktan büyük bir bıçak almış, yeni koltukları parçalamış... Kocam her gördüğünde sinirlenmesin diye biraz önce üzerlerine battaniye örttüm.</strong></p>
<p data-start="4857" data-end="4906"><strong>Hilal Hanım endişeyle sordu:</strong><br data-start="4885" data-end="4888"><strong>— Sonra ne oldu?</strong></p>
<p data-start="4908" data-end="5017"><strong>Ayşe gözyaşları içinde yanıtladı:</strong><br data-start="4941" data-end="4944"><strong>— Önce dövdü... sonra... sonra ellerini bağlayıp banyo küvetine attı...</strong></p>
<p data-start="5019" data-end="5078"><strong>Dursun Bey şaşkınlıkla,</strong><br data-start="5042" data-end="5045"><strong>— Ne zaman oldu bu? diye sordu.</strong></p>
<p data-start="5080" data-end="5132"><strong>Recep Efendi:</strong><br data-start="5093" data-end="5096"><strong>— İki, üç saat kadar oldu... dedi.</strong></p>
<p data-start="5134" data-end="5235"><strong>Hilal Hanım hışımla yerinden fırladı:</strong><br data-start="5171" data-end="5174"><strong>— Yani üç saattir çocuk banyoda mı? Sizde hiç insaf yok mu!</strong></p>
<p data-start="5237" data-end="5489"><strong>Hilal Hanım ve Dursun Bey koşarak banyoya gittiler.</strong><br data-start="5288" data-end="5291"><strong>Kapıyı açtıklarında küçük Ali, küvetin içinde baygın hâlde uyuyordu.</strong><br data-start="5359" data-end="5362"><strong>Ayşe fırlayıp çocuğunu bağrına bastı. Elleri mosmor olmuştu.</strong><br data-start="5422" data-end="5425"><strong>Misafirleri hemen ipleri çözdüler, ancak morluklar geçmiyordu.</strong></p>
<p data-start="5491" data-end="5573"><strong>Dursun Bey:</strong><br data-start="5502" data-end="5505"><strong>— Çocuğu hemen hastaneye götürmemiz lazım. Kangren olabilir! dedi.</strong></p>
<p data-start="5575" data-end="5672"><strong>Hemen hastaneye gittiler. Ancak bütün çabalara rağmen küçük Ali’nin iki eli de kurtarılamadı...</strong></p>
<p data-start="5674" data-end="5868"><strong>Hastane çalışanları bile gözyaşlarını tutamadı.</strong><br data-start="5721" data-end="5724"><strong>Küçük Ali artık oyuncaklarını iki eliyle tutamayacak, annesinin babasının ellerini kavrayamayacak, çok sevdiği dedesine resim yapamayacaktı...</strong></p>
<p data-start="5870" data-end="5929"><strong>Ve en önemlisi, bir daha o koltukları parçalayamayacaktı.</strong></p>
<p data-start="5931" data-end="6099"><strong>Ayşe ve Recep artık eskisi gibi olabilecekler miydi?</strong><br data-start="5983" data-end="5986"><strong>Bir baba, bir daha bağlayacak el bulamayacaktı.</strong><br data-start="6033" data-end="6036"><strong>Bir anne, bir bardak suyu bile o küçük ellerle tutamayacaktı.</strong></p>
<p data-start="6101" data-end="6453"><strong>Üç gün sonra, küçük Ali babasına yaklaştı.</strong><br data-start="6143" data-end="6146"><strong>Hüzünlü bir sesle,</strong><br data-start="6164" data-end="6167"><strong>— Babacığım, bir daha yaramazlık yapmayacağım. Söz veriyorum. Bir daha bıçaklara da dokunmayacağım. Uyuduğumda siz evde olmasanız bile yatağımdan kalkmayacağım. Ne olur babacığım, doktor amcalara söyle, ellerimi geri taksınlar... Ne olur babacığım, bana ellerimi geri versinler! dedi.</strong></p>
<p data-start="6455" data-end="6568"><strong>Recep Efendi bu sözler karşısında dayanamadı, çocuğuna sarıldı, kokladı.</strong><br data-start="6527" data-end="6530"><strong>“Bu son olacak...” diyebildi sadece.</strong></p>
<p data-start="6570" data-end="6758"><strong>Bir naylon torbaya bir şeyler koydu.</strong><br data-start="6606" data-end="6609"><strong>Hanımına baktı. Küçük Ali, babasının arkasındaydı. Göz göze geldiler.</strong><br data-start="6678" data-end="6681"><strong>Sonra kapıyı dışarıdan kapatarak arabasına bindi ve evin önünden uzaklaştı.</strong></p>
<p data-start="6760" data-end="6889"><strong>Ayşe ve küçük Ali, pencerenin ardından onun gidişini izlediler.</strong><br data-start="6823" data-end="6826"><strong>Recep Efendi, karısına bir “Allahaısmarladık” bile dememişti.</strong></p>
<p data-start="6891" data-end="7137"><strong>Gece yarısı olmuştu. Kocasından hâlâ haber gelmeyince Ayşe, emniyete gitti.</strong><br data-start="6966" data-end="6969"><strong>Eve döndüğünde, kocasının koltuk üzerine bıraktığı gömleğini kokladı.</strong><br data-start="7038" data-end="7041"><strong>“Recep... Her şeye rağmen seni seviyorum. Seni bu hale getirenler utansın...” diye mırıldandı.</strong></p>
<p data-start="7139" data-end="7410"><strong>Annesinin ağladığını gören küçük Ali sordu:</strong><br data-start="7182" data-end="7185"><strong>— Anneciğim, babam bir daha eve dönmeyecek mi? Yoksa benim ellerimi istemek için doktor amcaların yanına mı gitti? Ne olur anneciğim, babama söyle, doktor amcalar ellerimi geri taksınlar. Ben oyuncaklarımla oynayamıyorum...</strong></p>
<p data-start="7412" data-end="7528"><strong>Ayşe, çocuğunun bu sözleri karşısında gözyaşlarına boğuldu.</strong><br data-start="7471" data-end="7474"><strong>Kucağındaki yavrusuyla koltuğun üzerinde uyuyakaldı.</strong></p>
<p data-start="7530" data-end="7661"><strong>Ertesi sabah iki polis memuru kapılarını çaldı.</strong><br data-start="7577" data-end="7580"><strong>Kocasının, bir ağaca bağladığı iple kendini asarak intihar ettiğini söylediler.</strong></p>
<p data-start="7663" data-end="7829"><strong>Ellerini kaybeden çocuğu için gözyaşı döken Ayşe’nin çilesi henüz bitmemişti.</strong><br data-start="7740" data-end="7743"><strong>Gözyaşları kurumadan karşılaştığı bu ikinci acı, onu gurbette yapayalnız bırakmıştı.</strong></p>
<p data-start="7831" data-end="7983"><strong>Kocasının iş yerindeki baskıların izleri, yüreğinde bir yara gibi kaldı.</strong><br data-start="7903" data-end="7906"><strong>Ayşe, bütün acılarına rağmen, küçük Ali’siyle hayatını sürdürmeye mecburdu.</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Kurabiye Hırsızı 🍪</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/kurabiye-hirsizi</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/kurabiye-hirsizi</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202509/image_870x580_68c659a25672f.jpg" length="76509" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 14 Sep 2025 08:59:11 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>öykü, hikaye, beyaz sayfalar, siyah sayfalar</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="159" data-end="446"><strong>Havaalanı, akşamın telaşlı kalabalığıyla uğulduyordu. İnsanlar valizlerini sürükleyerek bir yerlere yetişmeye çalışıyor, anons sesleri birbirine karışıyordu. Oysa kadın, bütün bu hengâmenin ortasında zamanın ağır ağır akıp gidişini hissediyordu. Uçağının kalkmasına daha saatler vardı.</strong></p>
<p data-start="448" data-end="709"><strong>Biraz oyalanmak için dükkânlara göz attı. Rafların arasında gezinirken gözü bir romana ilişti; kapağı cezbediciydi. Yanına bir paket de kurabiye aldı. Sonra geniş salonlardan birinde boş bir bank buldu, çantasını yanına bıraktı ve kitabın sayfalarına gömüldü.</strong></p>
<p data-start="711" data-end="1025"><strong>Romanın dünyası onu içine çekmişti ama kısa süre sonra bir rahatsızlık hissetti. Yanında oturan adam, hiç çekinmeden aralarında duran pakete uzanıyor, birer birer kurabiyeleri alıyordu. Kadın önce inanamadı. Tereddütle pakete baktı, sonra yeniden kitabına döndü. Ama adam, aynı pişkinlikle yemeye devam ediyordu.</strong></p>
<p data-start="1027" data-end="1391"><strong>Kadın, dudaklarını ısırarak kendini sakinleştirmeye çalıştı. Kitabın satırları, içindeki huzursuzluğu bastırmaya yetmiyordu artık. Her kurabiye alışında öfkesinin biraz daha kabardığını hissediyordu. İçinden, <em data-start="1236" data-end="1371">“Edepsizin teki… İnsan hiç böyle açıkça başkasının yiyeceğine el uzatır mı? Kibar biri olmasam, yumruğu gözünün ortasına indirirdim,”</em> diye geçiriyordu.</strong></p>
<p data-start="1393" data-end="1592"><strong>Kurabiyeler birer birer tükeniyordu. Kadın her elini uzattığında, adam da ardından bir tane alıyordu. Sanki görünmez bir düello yaşanıyordu aralarında; sessiz ama gerilimi giderek artan bir düello.</strong></p>
<p data-start="1594" data-end="1819"><strong>Derken, pakette yalnızca bir kurabiye kaldı. Kadın nefesini tuttu. <em data-start="1661" data-end="1681">“Şimdi göreceğiz,”</em> diye düşündü. Adam, hafif alaycı bir tebessümle son kurabiyeye uzandı, ikiye böldü. Yarısını kadına uzattı, diğer yarısını ağzına attı.</strong></p>
<p data-start="1821" data-end="1955"><strong>Kadın, öfkeyle yarım kurabiyeyi kaptı. İçinden, <em data-start="1869" data-end="1934">“Aman Tanrım, bu ne arsızlık! İnsan bu kadar mı cüretkâr olur?”</em> diye haykırıyordu.</strong></p>
<p data-start="1957" data-end="2186"><strong>Tam o anda, uçağının yolcularının hazırlanması için anons yapıldı. Kadın büyük bir rahatlama duydu. Eşyalarını toplayıp hızlı adımlarla çıkış kapısına yöneldi. Arkasına dönüp adama bakmadı bile. Onu bir daha görmek istemiyordu.</strong></p>
<p data-start="2188" data-end="2469"><strong>Uçağa binip koltuğuna yerleştiğinde, derin bir nefes aldı. <em data-start="2247" data-end="2269">“Nihayet kurtuldum,”</em> diye düşündü. Sonra kitabına devam etmek için çantasını açtı. Ama bir anda, parmakları tanıdık bir pakete değdi. Gözleri irileşti. Çantasının dibinde, aldığı kurabiyeler duruyordu, açılmamış hâlde.</strong></p>
<p data-start="2471" data-end="2605"><strong>Kadın donakaldı. Kalbi hızla çarpmaya başladı. <em data-start="2518" data-end="2556">“Eğer bunlar benim kurabiyelerimse…”</em> diye düşündü, <em data-start="2571" data-end="2603">“…demek ki yediklerim onundu.”</em></strong></p>
<p data-start="2607" data-end="2808"><strong>Yüzü kızardı, boğazı düğümlendi. Özür dilemek için artık çok geçti. Az önce kaba, arsız diye yargıladığı adam, meğer sadece nazik davranmaya çalışmıştı. Gerçek “kurabiye hırsızı”, aslında kendisiydi.</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Sedef Çiçeği 💐</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/sedef-cicegi</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/sedef-cicegi</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202508/image_870x580_68ab7cc503ec0.jpg" length="57250" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 24 Aug 2025 23:59:16 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>beyaz sayfalar, siyah sayfalar, öyküler, sedef çiçeği</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="261" data-end="622" style="text-align: left;">Mahkeme salonu, kalabalığın fısıltılarıyla uğulduyordu. Soğuk duvarlardan yankılanan ayak sesleri, bir kilit gibi herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. Ön sırada, seksen yaşına merdiven dayamış bir çift oturuyordu. Kadının gözleri ağlamaktan kızarmış, bakışları yılların yorgunluğunu taşır gibiydi. Adamın yüzünde ise inatçı ama derinlerde kırgın bir ifade vardı.</p>
<p data-start="624" data-end="697" style="text-align: left;">Hakim tok sesini yükseltti:<br data-start="651" data-end="654">— Anlat teyze, neden boşanmak istiyorsun?</p>
<p data-start="699" data-end="887" style="text-align: left;">Yaşlı kadın, titreyen elleriyle başörtüsünün ucunu kavradı. Derin bir nefes aldı. Sesi kısık, sanki boğazında düğümlenmişti:<br data-start="823" data-end="826">— Bu herif yetti artık… Elli yıldır bezdirdi beni hayattan.</p>
<p data-start="889" data-end="1036" style="text-align: left;">Salon sessizliğe gömüldü. Gazetecilerin flaşları birer birer patladı. Elli yıllık bir evliliğin bu noktaya gelişi, manşetlere taşınacak türdendi.</p>
<p data-start="1038" data-end="1515" style="text-align: left;">Kadın gözlerini tavana dikip konuşmaya devam etti:<br data-start="1088" data-end="1091">— Bizim bir sedef çiçeğimiz vardı. Çok severdim. Ama o bilmez. Elli yıl önceydi… Bana getirdiği çiçeklerin arasından kopardığım bir yaprağı köklendirip büyütmüştüm. Çocuğumuz olmadı, o çiçeği evladım bildim. Zamanla kurumaya başladı. O zaman adak adadım: <em data-start="1346" data-end="1402">“Her gece, bir tas suyla sulayacağım.”</em> Elli yıl boyunca her gece yaptım bunu. Ama bir kere olsun “Ben sulayayım,” demedi. Taa ki geçen geceye kadar.</p>
<p data-start="1517" data-end="1788" style="text-align: left;">Kadının gözlerinden yaşlar süzüldü, sesi titredi:<br data-start="1566" data-end="1569">— O gece yorgunluktan uyuyakalmışım. Elli yıl boyunca tek bir kez bile yükümü paylaşmadı. Hayatımı, umudumu verdim. Ama bir kerecik olsun elimden tutmadı. Onsuz daha iyiyim, hakim bey. Yemin ederim, onsuz daha iyiyim.</p>
<p data-start="1790" data-end="1893" style="text-align: left;">Salonda çıt çıkmadı. Hakim, gözlüğünü düzelterek yaşlı adama döndü:<br data-start="1857" data-end="1860">— Baba, senin diyeceğin var mı?</p>
<p data-start="1895" data-end="2253" style="text-align: left;">Yaşlı adam bastonuna dayanarak ağır adımlarla kürsüye yürüdü. Yüzünde utangaç bir hüzün vardı. Konuşmaya başladığında sesi ilk başta titrek, sonra derinleşerek güçlendi:<br data-start="2064" data-end="2067">— Askerliğimi Reisicumhur köşkünde bahçıvan olarak yaptım. O bahçelerin ihtişamı için yıllarımı verdim. Fadime’mi de orada tanıdım, sedef çiçeklerini de. Ona en güzel buketleri sundum.</p>
<p data-start="2255" data-end="2631" style="text-align: left;">Adam derin bir nefes aldı. Salon nefesini tutmuş gibiydi.<br data-start="2312" data-end="2315">— İlk evlendiğimiz günlerde, boynu ağrıyordu. Hekim dedi ki: <em data-start="2376" data-end="2481">“Eğer uzun süre uyanmadan yatarsa, boynundaki kireç sertleşir, kötüleşir. Gece uykusunu bölmesi lazım.”</em> Ama dinlemedi. Lafım geçmedi. O günlerde tesadüf, sedef çiçeği kurumaya yüz tuttu. Ben de ona: <em data-start="2577" data-end="2605">“Gece sularsan iyi gelir,”</em> dedim. O da adak adadı.</p>
<p data-start="2633" data-end="2972" style="text-align: left;">Adamın sesi iyice kısıldı, gözleri doldu:<br data-start="2674" data-end="2677">— Her gece onu uyandırdım. Çiçeğini sularken onu seyrettim. Elli yıl boyunca… Her gece o çiçek ben oldum sanki. Ama o bilmez. Çünkü her gece o tekrar uyuyunca kalktım, saksıdaki suyu boşalttım. Sedef, gece sulanmayı sevmez hakim bey. Ben çiçeği değil, kadınımı korudum. Boynu ağrımasın diye…</p>
<p data-start="2974" data-end="3095" style="text-align: left;">Yaşlı adam başını eğdi.<br data-start="2997" data-end="3000">— Geçen gece, yaşlılık işte… Ben de uyanamadım. Uyandıramadım. Suçlandım… Ama yine de sustum.</p>
<p data-start="3097" data-end="3268" style="text-align: left;">Bir anda mahkeme salonuna derin bir sessizlik çöktü. Gazetecilerin flaşları bile çekingen yanıyordu. Elli yıllık bir hayatın sırrı, bir çiçeğin yapraklarına saklanmıştı.</p>
<p data-start="3270" data-end="3427" style="text-align: left;">Kadının gözlerinden yaşlar boşaldı. Adamın titrek ellerine baktı. O eller, elli yıl boyunca hiç tutmamış gibi görünen, ama aslında gizlice koruyan ellerdi.</p>
<p data-start="3429" data-end="3479" style="text-align: left;">Hakim sessiz kaldı. Cümle kuracak kimse çıkmadı.</p>
<p data-start="3481" data-end="3634" style="text-align: left;">Ve o an, bütün salon anladı:<br data-start="3509" data-end="3512">Elli yıl boyunca suskun kalan bir sevgi, bir sedef çiçeğinde büyümüş; bir gecelik uykuyla yıkılacak kadar da kırılgandı.</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>MARTILAR NİÇİN DENİZLER ÜZERİNDE UÇAR? 🌊</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/martilar-nicin-denizler-ustunde-ucar</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/martilar-nicin-denizler-ustunde-ucar</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202508/image_870x580_68972f9e64ab6.jpg" length="57085" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 09 Aug 2025 14:25:12 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="142" data-end="332">Bundan yüzyıllar önce, deniz aşırı, çok güzel bir ülke varmış. Elbette her masalda olduğu gibi bu masalda da bir kral ve tabii ki bir prenses yaşarmış. Prenses, dünyalar güzeli bir kızmış.</p>
<p data-start="334" data-end="595">Kralın emriyle, prenses her gün saray muhafızları eşliğinde dolaşmaya çıktığında ona bakmak yasakmış. Halk, prensesin dolaşmaya çıktığı ilan edildiğinde hemen eğilir, gözlerini kapatır ya da evlerine çekilirmiş. Onu görmenin bedeli, ölümle cezalandırılmakmış.</p>
<p data-start="597" data-end="790">Bir gün, prenses yine dolaşmaya çıktığında, fakir bir köylü delikanlı iradesine hâkim olamamış ve başını kaldırıp prensese bakmış. O an fakir delikanlı ile prensesin gözleri birbirine değmiş…</p>
<p data-start="792" data-end="1030">Tahmin edileceği üzere, fakir delikanlı prensese büyük bir aşkla tutulmuş. Prensesin o derin bakışlarının da boş olmadığını düşünen delikanlı, günlerce uyuyamamış. Ölümü bile göze alarak onu bir kez daha görebilmek için fırsat kollamış.</p>
<p data-start="1032" data-end="1299">Prenses de bu delikanlıya gönlünü kaptırmıştı. Onun zarar görmemesi için günlerce kendini saraya kapatmıştı. Ancak fakir delikanlı, dayanamayıp bir gece sarayın bahçe duvarına tırmanmış. Yine göz göze geldiklerinde, tam konuşacakken saray muhafızları onu yakalamış.</p>
<p data-start="1301" data-end="1537">Kralın huzuruna çıkarılan delikanlı, nasıl olsa ölümle cezalandırılacağını bildiğinden, cesurca prensese olan aşkını anlatmış. Kral, tam ölüm emrini verecekken, kızının yalvarışlarına dayanamayarak başka bir ceza vermeye karar vermiş.</p>
<hr data-start="1539" data-end="1542">
<p data-start="1544" data-end="1581"><strong data-start="1544" data-end="1579">İşte hikâyemiz burada başlıyor.</strong></p>
<p data-start="1583" data-end="1725">Kral, hemen bir gemi hazırlatmış. Gidilebilecek en uzak adaya bir fener yaptırarak fakir delikanlıyı orada tek başına yaşamaya mahkûm etmiş.</p>
<p data-start="1727" data-end="1970">Aylar geçmesine rağmen prensesi unutamayan delikanlı, aşkını kâğıtlara dökmüş ve martılara anlatmaya başlamış. Artık bütün martılar, onun prensese olan aşkını bilirmiş. Bir süre sonra martılar, yazdığı mektupları prensese götürmeye başlamış.</p>
<p data-start="1972" data-end="2177">Zamanla prenses de mektuplar yazmış ve martılar aracılığıyla bu aşk iyice büyümüş. Ta ki… Bir sabah, sarayın bahçesinde kahvaltı yapan kral, kızının penceresine ağzında mektupla konan martıyı görene dek.</p>
<p data-start="2179" data-end="2441">Beklenildiği gibi öfkelenmemiş. Aksine, ağlayarak kızına sarılmış ve hayvanların bile bu aşkı anlayabildiğini, kendisinin anlayamadığı için utandığını söylemiş. Hemen bir gemi gönderip fakir delikanlıyı getireceğini ve kızını onunla evlendireceğini müjdelemiş.</p>
<p data-start="2443" data-end="2635">Mutluluktan havalara uçan prenses, delikanlıya olanları anlatan bir mektup yazmış. Mektubu götürecek martıya, düğüne bütün martıların davetli olduğunu da söylemiş. Martı sevinçle havalanmış.</p>
<p data-start="2637" data-end="2833">Tam yolun yarısına gelmişken, karşıdan gelen birkaç martı arkadaşına daveti iletmek için gagasını açmış… İşte o anda mektup denize düşmüş. Tüm martılar mektubu aramaya başlamış ama bulamamışlar.</p>
<p data-start="2835" data-end="3116">Bu arada prensesten mektup alamayan fakir delikanlı, mektuplarını iletecek bir tek martı bile bulamamış. Uzakta martıları görse de yanına gelmiyor, hâlâ mektubu arıyorlarmış. Prensesin kendisini unuttuğunu ya da artık istemediğini sanan delikanlı, büyük bir umutsuzluğa kapılmış.</p>
<p data-start="3118" data-end="3277">Bir gün, fenerin tepesinden kayalıkların üzerine atlayarak intihar etmiş. Kralın gemisi adaya vardığında, yalnızca delikanlının soğuk bedenini bulabilmişler.</p>
<hr data-start="3279" data-end="3282">
<p data-start="3284" data-end="3489">İşte o günden beri martılar, denizler üzerinde uçar. Hep o kaybolan mektubu ararlar. Onu bulup bu büyük aşkı yeniden canlandırabileceklerine inanırlar… Ve bu yüzden hâlâ denizlerin üzerinden ayrılmazlar.</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Affet Baba 🥀</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/affet-baba</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/affet-baba</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202508/image_870x580_688c5f5b66c14.jpg" length="75326" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 01 Aug 2025 09:32:05 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>affet baba, hikaye, dram, öykü</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="314" data-end="586"><strong>Evlendiği günden beri babasıyla birlikte yaşıyordu. Eşi, babasının evde olmasından hiç memnun değildi. Ona göre yaşlı adam bu evin bir fazlalığıydı. Sessiz sedasız başlayan tartışmalar zamanla büyüdü, kimi zaman öyle noktaya geldi ki geri dönüşü olmayan sözler söylendi.</strong></p>
<p data-start="588" data-end="750"><strong>Bir akşam, yine alevli bir kavga patlak verdi. Eşi, gözlerini onun gözlerine dikerek keskin bir cümle kurdu:</strong><br data-start="696" data-end="699"><strong>“Ya ben giderim, ya da baban bu evde kalmayacak!”</strong></p>
<p data-start="752" data-end="956"><strong>O an yüreği sıkıştı. Bu evlilik uğruna nelerden vazgeçmişti… Kaç kere ailesiyle karşı karşıya gelmiş, kaç kere gururunu bir kenara bırakmıştı. Hâlâ ölürcesine seviyordu eşini. Onu kaybetmek istemiyordu.</strong></p>
<p data-start="958" data-end="1121"><strong>Ama babası… Hayatının en büyük yükü değil, en değerli emaneti, en derin bağının adıydı. Yüreğinde, biri diğerinin yerini tutamayacak iki ayrı sevgi çarpışıyordu.</strong></p>
<p data-start="1123" data-end="1348"><strong>Çaresizlik içinde düşünmeye başladı. Aklına yıllar önce, avcılık merakıyla yaptırdığı dağ evi geldi. Babasını oraya götürürse, haftada bir uğrayıp ihtiyaçlarını karşılayabilirdi. Böylece eşiyle olan kavgalar da son bulurdu.</strong></p>
<p data-start="1350" data-end="1593"><strong>Ertesi sabah sessizce hazırlığa koyuldu. Babasının ihtiyacı olabilecek her şeyi toparladı. Yatalak babasını yatağından kaldırıp kucakladığı gibi arabaya yerleştirdi. Oğlu Can ise babasının peşini bırakmadı:</strong><br data-start="1556" data-end="1559"><strong>“Baba, ben de gelmek istiyorum!”</strong></p>
<p data-start="1595" data-end="1677"><strong>Belli belirsiz bir gülümseme ile kabul etti. Böylece üçü birlikte yola çıktılar.</strong></p>
<p data-start="1679" data-end="1910"><strong>Kış, bütün sertliğiyle dağların tepesine çökmüştü. Tipi, yolları beyaza gömmüş; soğuk, kemiklere işliyordu. Minik Can, yol boyunca aynı soruyu tekrarlayıp durdu:</strong><br data-start="1840" data-end="1843"><strong>“Baba, nereye gidiyoruz?”</strong><br data-start="1868" data-end="1871"><strong>Her defasında sessizlikle karşılaştı.</strong></p>
<p data-start="1912" data-end="2035"><strong>Nereye götürüldüğünü anlayan yaşlı adam ise, sessizce gözyaşı döküyor, hem oğlundan hem torunundan saklamaya çalışıyordu.</strong></p>
<p data-start="2037" data-end="2235"><strong>Saatler sonra, harabe hâline gelmiş dağ evine vardılar. Bir zamanlar avcıların barınağı olan bu küçük baraka, artık rüzgâra teslim olmuştu. Tavanından sular sızıyor, duvarlardan soğuk uğulduyordu.</strong></p>
<p data-start="2237" data-end="2464"><strong>Oğul, bir köşeyi temizleyip arabadan getirdiği yatağı itinayla serdi. Sonra sırtındaki yük gibi hissettiği ama gönlünün en kıymetlisi olan babasını yavaşça yatağa yerleştirdi. Soğuk, barakanın içinde bile kemiklere işliyordu.</strong></p>
<p data-start="2466" data-end="2607"><strong>İçinden, “Yarın gelir, yorganla birkaç battaniye getiririm.” diye geçirdi. Ama yüreğinin içindeki kırıklar hiçbir battaniyeyle örtülemezdi.</strong></p>
<p data-start="2609" data-end="2831"><strong>Yaşlı adam, yorgun gözlerle etrafına baktı. Hayatını adadığı oğlu tarafından, bir dağ başındaki barakaya bırakılıyordu. Gururu incinmişti. İçi yanıyordu ama bunu belli etmemek için dudaklarına sessiz bir sabır kilitledi.</strong></p>
<p data-start="2833" data-end="2943"><strong>Minik Can, dedesine bakıyor; ne olup bittiğini anlayamıyor ama içini kemiren bir hüzünle sessizce izliyordu.</strong></p>
<p data-start="2945" data-end="3150"><strong>Artık gitme vaktiydi. Oğul, babasının yanına eğildi. Elleriyle babasının ellerini tuttu, yüzünü öptü. “Beni affet.” der gibi sarıldı, kokladı. İkisi de artık kendini tutamıyor, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.</strong></p>
<p data-start="3152" data-end="3258"><strong>Arabaya bindiler. Yola çıkar çıkmaz Can ağlamaya başladı:</strong><br data-start="3209" data-end="3212"><strong>“Baba, neden dedemi o soğuk yerde bıraktın?”</strong></p>
<p data-start="3260" data-end="3364"><strong>O an boğazına bir düğüm oturdu. Ne “Annen böyle istiyor.” diyebildi, ne de başka bir bahane bulabildi.</strong></p>
<p data-start="3366" data-end="3485"><strong>Ama Can’ın bir sonraki sorusu yüreğini paramparça etti:</strong><br data-start="3421" data-end="3424"><strong>“Baba… Sen yaşlandığında ben de seni oraya mı bırakacağım?”</strong></p>
<p data-start="3487" data-end="3594"><strong>Bu söz, kalbine saplanan en keskin bıçaktı. Direksiyonu aniden kırdı. Kar fırtınasının içinde geri döndü.</strong></p>
<p data-start="3596" data-end="3704"><strong>Barakaya vardığında kapıyı açıp babasına koştu. Gözlerinden süzülen yaşlarla sarıldı:</strong><br data-start="3681" data-end="3684"><strong>“Beni affet baba!”</strong></p>
<p data-start="3706" data-end="3896"><strong>Baba-oğul, kar fırtınasının uğultusu içinde birbirlerine sarılmış, çocuklar gibi ağlıyordu. Oğul, titreyen sesiyle,</strong><br data-start="3821" data-end="3824"><strong>“Baba, beni affet. Sana bu muameleyi yaptığım için…”</strong><br data-start="3876" data-end="3879"><strong>diye fısıldadı.</strong></p>
<p data-start="3898" data-end="4068"><strong>Babası ise en anlamlı cevabı verdi:</strong><br data-start="3933" data-end="3936"><strong>“Geri geleceğini biliyordum yavrum. Ben babamı dağ başına atmadım ki, sen beni atasın. Beni bu dağda bırakamayacağını biliyordum.”</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Sevginin Gözleri 💖</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/sevginin-gozleri</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/sevginin-gozleri</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202507/image_870x580_6884017e3c657.jpg" length="74667" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 26 Jul 2025 01:13:28 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>sevgi, aşk, beyaz sayfalar</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<article class="text-token-text-primary w-full focus:outline-none scroll-mt-[calc(var(--header-height)+min(200px,max(70px,20svh)))]" dir="auto" data-testid="conversation-turn-2" data-scroll-anchor="false" data-turn="assistant" tabindex="-1">
<div class="text-base my-auto mx-auto [--thread-content-margin:--spacing(4)] @[37rem]:[--thread-content-margin:--spacing(6)] @[72rem]:[--thread-content-margin:--spacing(16)] px-(--thread-content-margin)">
<div class="[--thread-content-max-width:32rem] @[34rem]:[--thread-content-max-width:40rem] @[64rem]:[--thread-content-max-width:48rem] mx-auto max-w-(--thread-content-max-width) flex-1 group/turn-messages focus-visible:outline-hidden relative flex w-full min-w-0 flex-col agent-turn" tabindex="-1">
<div class="flex max-w-full flex-col grow">
<div data-message-author-role="assistant" data-message-id="ac9476ac-6713-4b63-9fc0-69690c9e0f2f" dir="auto" class="min-h-8 text-message relative flex w-full flex-col items-end gap-2 text-start break-words whitespace-normal [.text-message+&amp;]:mt-5" data-message-model-slug="gpt-4o">
<div class="flex w-full flex-col gap-1 empty:hidden first:pt-[3px]">
<div class="markdown prose dark:prose-invert w-full break-words dark">
<p data-start="161" data-end="429">Otobüs yolcuları, elinde beyaz bir baston taşıyan genç ve güzel kadının binişini içten gelen bir sempatiyle izlediler. Kadın, basamakları geçti, boş olduğu söylenen koltuğu el yordamıyla buldu, oturdu ve çantasını kucağına aldı. Bastonunu ise dikkatle koltuğa yasladı.</p>
<p data-start="431" data-end="670">Adı Susan’dı. Otuz dört yaşındaydı ve bir yıldır görmüyordu. Bir yanlış teşhis sonucu gözlerini kaybetmiş, bir anda karanlık bir dünyanın içine düşmüştü. Öfke, kızgınlık, kendine acıma... Hayattaki tek dayanağı artık sadece kocası Mark’tı.</p>
<p data-start="672" data-end="884">Mark, hava kuvvetlerinde bir subaydı. Susan’ı bütün kalbiyle seviyordu. Eşinin içine düştüğü bu umutsuzluğu daha ilk anda fark etmişti. Susan’a yeniden güç kazandırmalı, kaybettiği özgüvenini geri verebilmeliydi.</p>
<p data-start="886" data-end="1128">Susan, yeniden kendi kendine yeterli olduğuna inanmalıydı. Kimseye bağımlı olmadan yaşayabilmeliydi. Uzun uğraşlar sonunda Mark, onu yeniden işine dönmeye ikna etti. Fakat akıllarında büyük bir soru vardı: <strong data-start="1092" data-end="1128">Susan evden işe nasıl gidecekti?</strong></p>
<p data-start="1130" data-end="1492">Eskiden her gün otobüsle işe giderdi. Ama şimdi, kentin bir ucundan diğer ucuna tek başına gitmekten korkuyordu. Mark, her sabah onu arabayla işe bırakmayı önerdi; kendi işi tamamen ters yönde olmasına rağmen... İlk günler Susan kendini daha rahat hissediyordu. Mark da, "Artık hiçbir işe yaramıyorum," diyen karısını yeniden çalışmaya ikna ettiği için mutluydu.</p>
<p data-start="1494" data-end="1729">Ancak zamanla, Mark işlerin iyi gitmediğini fark etti. Başkasına bağımlı yaşamak, Susan’ı mutlu etmiyordu. Kendi başına, eskisi gibi otobüsle işe gidip gelmeliydi. Ama Susan hâlâ çok hassas, çok kırılgandı. Öfkeliydi. Ne yapılabilirdi?</p>
<p data-start="1731" data-end="1802">"Otobüs" kelimesi Mark’ın ağzından çıkar çıkmaz Susan öfkeyle haykırdı:</p>
<p data-start="1804" data-end="1983">— Nasıl yaparım! Görmüyor musun? Ben körüm! Nerede olduğumu nereden bileceğim, nereye gittiğimi nasıl anlayacağım? Galiba sana yük olmaya başladım. Beni başından atmak istiyorsun!</p>
<p data-start="1985" data-end="2057">Bu sözler Mark’ın kalbini fena halde kırdı. Ama ne yapacağını biliyordu.</p>
<p data-start="2059" data-end="2221">— Her sabah ve her akşam seni takip edeceğim. Otobüse bindiğin andan inene kadar seni izleyeceğim. Sen bu yolculuğu tek başına yapmaya hazır olana dek sürecek bu.</p>
<p data-start="2223" data-end="2564">Ve tam iki hafta boyunca Mark, Susan’ın otobüsünün arkasından gitti. Ona görme dışındaki duyularını nasıl kullanacağını sabırla anlattı. Özellikle duymanın pek çok sorunu çözebileceğini söyledi. Kulakları ona nerede olduğunu söyleyebilirdi. Otobüs şoförüyle de dost olursa, her şey daha kolay olurdu. Şoför her gün önde bir yer ayırabilirdi.</p>
<p data-start="2566" data-end="2868">Nihayet Susan, bu yolculuğu tek başına yapmaya hazır olduğunu hissetti. Pazartesi sabahı geldi. Otobüse binmeden önce, hayatındaki en büyük dostuna sıkıca sarıldı. Gözleri yaş doluydu. Mark’a minnettardı. Onun sabrı, sadakati, desteği ve sevgisiyle nasıl umutsuzluğun uçurumundan çıktığını düşünüyordu.</p>
<p data-start="2870" data-end="2905">— Allah’a ısmarladık... dedi Susan.</p>
<p data-start="2907" data-end="2952">Uzun zamandır ilk defa ters yönlere gittiler.</p>
<p data-start="2954" data-end="3136">Pazartesi... Salı... Çarşamba... Her şey mükemmeldi. Susan kendini hiç bu kadar iyi hissetmemişti. Yapıyordu, başarıyordu, hem de tek başına! Kendi başına gidip gelebiliyordu işte...</p>
<p data-start="3138" data-end="3286">Cuma sabahı da diğer günler gibi başladı. Susan otobüse bindi. Ofisinin karşısındaki durakta inmek üzereyken bilet parasını uzattı. Şoför gülümsedi.</p>
<p data-start="3288" data-end="3323">— Sizi kıskanıyorum, bayan... dedi.</p>
<p data-start="3325" data-end="3378">— Neyi kıskanıyorsunuz? diye şaşkınlıkla sordu Susan.</p>
<p data-start="3380" data-end="3474">— Sizin kadar sevilmek... Bu kadar şefkat ve sevgiyle korunmak ne hoş bir duygu olmalı, bayan.</p>
<p data-start="3476" data-end="3489">— Nasıl yani?</p>
<p data-start="3491" data-end="3739">— Bir haftadır her sabah yakışıklı bir subay, köşede duruyor. Siz otobüsten inene kadar sizi izliyor. Yolu kazasız geçmenize dikkat ediyor. Ofisinize girdiğinizde bir öpücük yolluyor, el sallıyor ve gidiyor. Siz çok talihli bir kadınsınız, bayan...</p>
<p data-start="3741" data-end="4027">Susan’ın yanaklarından mutluluk gözyaşları süzüldü. Mark’ı hiç görmüyordu ama onu bir haftadır öyle güçlü hissediyordu ki! Gerçekten çok talihliydi. Hayat ona öyle bir armağan vermişti ki... Görmeden daha değerliydi. Ve bu armağanın varlığına inanması için onu <strong data-start="4002" data-end="4027">görmesi gerekmiyordu.</strong></p>
<p data-start="4029" data-end="4086">Çünkü sevginin aydınlatamayacağı hiçbir karanlık yoktu...</p>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</article>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Mucizenin Fiyatı ✨</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/mucizenin-fiyati</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/mucizenin-fiyati</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202507/image_870x580_6880376e9bab0.jpg" length="91788" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 23 Jul 2025 04:14:33 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>beyaz sayfalar, siyah sayfalar, öyküleri mucizenin fiyatı</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="281" data-end="620"><strong>Sally, küçük kardeşi George hakkında anne ve babasının konuştuklarını duyduğunda henüz sekiz yaşındaydı. George çok hastaydı ve onu kurtarabilmek için ellerinden gelen her şeyi yapmışlardı. Ancak George’un iyileşme şansı, yalnızca çok pahalıya mal olacak bir ameliyatla mümkündü. Ne yazık ki aile bu ameliyatı karşılayacak durumda değildi.</strong></p>
<p data-start="622" data-end="698"><strong>Bir gece babasının, umutsuzluk içinde annesine fısıldadığını duymuştu Sally:</strong></p>
<p data-start="700" data-end="741"><strong>— Yalnızca bir mucize onu kurtarabilir...</strong></p>
<p data-start="743" data-end="1031"><strong>Bu sözleri duyar duymaz usulca odasına yürüdü. Domuz biçimindeki kumbarasını sakladığı yerden çıkardı, içindeki tüm bozuk paraları yere döktü ve saymaya başladı. Yanılmamak için üç kez üst üste saydı paraları. Ardından hepsini cebine koydu ve aceleyle evden çıkıp köşedeki eczaneye gitti.</strong></p>
<p data-start="1033" data-end="1160"><strong>Eczacı çok meşguldü. Bir adama ilaçlarını nasıl kullanacağını anlatıyordu. Sally sabırla bekledi. Sonunda eczacı onu fark etti:</strong></p>
<p data-start="1162" data-end="1301"><strong>— Evet, ne istiyorsun bakalım? Hadi biraz acele et, gördüğün gibi beyefendiyle ilgileniyorum, dedi ve yanındaki şık giyimli adamı gösterdi.</strong></p>
<p data-start="1303" data-end="1330"><strong>Sally derin bir nefes aldı.</strong></p>
<p data-start="1332" data-end="1436"><strong>— Kardeşim... dedi sessizce. Yutkundu ve devam etti:</strong><br data-start="1384" data-end="1387"><strong>— Kardeşim çok hasta. Bir mucize almak istiyorum.</strong></p>
<p data-start="1438" data-end="1463"><strong>Eczacı şaşkınlıkla baktı.</strong></p>
<p data-start="1465" data-end="1479"><strong>— Anlayamadım?</strong></p>
<p data-start="1481" data-end="1566"><strong>— Şey... Babam, onu ancak bir mucize kurtarabilir dedi. Bir mucize kaç paradır bayım?</strong></p>
<p data-start="1568" data-end="1624"><strong>Eczacı bu kez Sally’ye sevgi ve biraz da acımayla baktı:</strong></p>
<p data-start="1626" data-end="1704"><strong>— Üzgünüm küçük kız. Biz burada mucize satmıyoruz. Sana yardımcı olamayacağım.</strong></p>
<p data-start="1706" data-end="1807"><strong>Ama Sally kolay kolay vazgeçecek biri değildi. Gözlerini eczacının gözlerine dikerek ısrarla konuştu:</strong></p>
<p data-start="1809" data-end="1890"><strong>— Karşılığını ödemek için param var benim. Bana sadece fiyatını söyleyin yeterli.</strong></p>
<p data-start="1892" data-end="1973"><strong>Tam o sırada eczacının yanında bekleyen şık giyimli adam eğilerek Sally’ye döndü:</strong></p>
<p data-start="1975" data-end="2044"><strong>— Ne tür bir mucize gerekiyor kardeşin için, küçük hanım? diye sordu.</strong></p>
<p data-start="2046" data-end="2348"><strong>— Bilmiyorum, dedi Sally. Gözlerinden yaşlar süzülse de konuşmaya devam etti:</strong><br data-start="2123" data-end="2126"><strong>— Bildiğim tek şey, onun çok hasta olduğu. Annem, ameliyat olmazsa kurtulamayacağını söyledi. Ama ailemin ameliyatı ödeyecek parası yok. Babam da ancak bir mucize onu kurtarabilir dedi. Ben de kumbaramı alıp buraya geldim.</strong></p>
<p data-start="2350" data-end="2365"><strong>Adam gülümsedi:</strong></p>
<p data-start="2367" data-end="2393"><strong>— Ne kadar paran var peki?</strong></p>
<p data-start="2395" data-end="2474"><strong>— Bir dolar ve on bir sent, dedi Sally gururla.</strong><br data-start="2442" data-end="2445"><strong>— Ve bu, dünyadaki tüm param!</strong></p>
<p data-start="2476" data-end="2527"><strong>Adam bir an durdu, sonra ciddiyetle başını salladı:</strong></p>
<p data-start="2529" data-end="2609"><strong>— Ne tesadüf... Küçük kardeşini kurtaracak mucize için tam da gereken miktar bu!</strong></p>
<p data-start="2611" data-end="2652"><strong>Ardından Sally’nin elinden nazikçe tuttu:</strong></p>
<p data-start="2654" data-end="2736"><strong>— Beni yaşadığın yere götürür müsün lütfen? Kardeşini ve aileni tanımak istiyorum.</strong></p>
<p data-start="2738" data-end="2921"><strong>O iyi giyimli adam, ünlü bir cerrah olan Dr. Carlton Armstrong’du. George’un ameliyatını gerçekleştirebilecek tek kişiydi. Ameliyat başarıyla tamamlandı ve aile, hiçbir ödeme yapmadı.</strong></p>
<p data-start="2923" data-end="3032"><strong>Eve döndüklerinde hâlâ yaşadıklarının etkisinden kurtulamamışlardı. Annesi, gözyaşlarını silerken mırıldandı:</strong></p>
<p data-start="3034" data-end="3165"><strong>— Hâlâ inanamıyorum... Bu ameliyat tam bir mucizeydi. Gerçekten de merak ediyorum, böyle bir ameliyatın maliyeti ne kadardır acaba?</strong></p>
<p data-start="3167" data-end="3196"><strong>Sally ise sessizce gülümsedi.</strong></p>
<p data-start="3198" data-end="3299"><strong>Çünkü bir mucizenin kaç para olduğunu çok iyi biliyordu.</strong><br data-start="3254" data-end="3257"><strong data-start="3257" data-end="3299">Tam tamına bir dolar ve on bir sent...</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Çiçeğin Suya Aşkı 🌸</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/cicegin-suya-aski</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/cicegin-suya-aski</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202507/image_870x580_687d0f868a793.jpg" length="50071" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 20 Jul 2025 18:48:11 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="186" data-end="392">Günün birinde bir çiçekle bir damla su karşılaşır. Aralarında sıcak bir dostluk başlar. Önceleri bu birliktelik yalnızca güzel bir arkadaşlıktır. Ama elbette birbirlerini tanımak için zamana ihtiyaç vardır.</p>
<p data-start="394" data-end="556">Zaman geçtikçe çiçek, içinde tarif edemediği bir mutluluk hissetmeye başlar. Öylesine mutludur ki içi içine sığmaz olur. Ve bir gün fark eder: Suya âşık olmuştur.</p>
<p data-start="558" data-end="706">İlk kez âşık olan çiçek, duygularını içine sığdıramaz. Etrafa en güzel kokularını saçar, her seferinde fısıldar:<br data-start="670" data-end="673">“Sırf senin hatırın için, ey su…”</p>
<p data-start="708" data-end="925">Günler geçtikçe su da içinde bir kıpırtı hisseder. Kalbi, çiçeğe karşı bir şeyler söylemeye başlar. Zanneder ki âşıktır. Ancak o da tıpkı çiçek gibi ilk defa aşkı tadıyordur. Ne yapacağını, nasıl davranacağını bilmez.</p>
<p data-start="927" data-end="1054">Aylar geçer. Çiçek gitgide daha fazla bağlanır suya. Ama içini bir şüphe kemirmeye başlar:<br data-start="1017" data-end="1020"><strong data-start="1020" data-end="1054">“Acaba su da beni seviyor mu?”</strong></p>
<p data-start="1056" data-end="1225">Çünkü su, her zamanki gibi sakin ve mesafelidir. Çiçek bu tür bir sevgiyi bilmez, alışkın değildir ilgisizliğe. Bir gün dayanamaz ve suya der ki:<br data-start="1201" data-end="1204"><strong data-start="1204" data-end="1225">“Seni seviyorum.”</strong></p>
<p data-start="1227" data-end="1273">Su cevap verir:<br data-start="1242" data-end="1245"><strong data-start="1245" data-end="1273">“Ben de seni seviyorum.”</strong></p>
<p data-start="1275" data-end="1386">Çiçek mutlu olur. Fakat zamanla yine aynı boşluğu hisseder içinde. Bir kez daha söyler:<br data-start="1362" data-end="1365"><strong data-start="1365" data-end="1386">“Seni seviyorum.”</strong></p>
<p data-start="1388" data-end="1430">Su yine aynı cevabı verir:<br data-start="1414" data-end="1417"><strong data-start="1417" data-end="1430">“Ben de.”</strong></p>
<p data-start="1432" data-end="1647">Çiçek sabırlıdır, bekler. Günler geçer, ama su hâlâ sevgisini göstermeye yanaşmaz.<br data-start="1514" data-end="1517">Çiçek gün geçtikçe solmaya başlar. Artık kokularını saçamaz olur. Gücünü toplayarak son kez suya seslenir:<br data-start="1623" data-end="1626"><strong data-start="1626" data-end="1647">“Seni seviyorum.”</strong></p>
<p data-start="1649" data-end="1725">Su ise yine aynı sözleri söyler:<br data-start="1681" data-end="1684"><strong data-start="1684" data-end="1725">“Söyledim ya, ben de seni seviyorum.”</strong></p>
<p data-start="1727" data-end="1887">O gün çiçek yataklara düşer. Rengi solmuş, yaprakları sarkmıştır. Artık nefes almak bile zordur onun için. Su başucundadır, ama yapabileceği pek bir şey yoktur.</p>
<p data-start="1889" data-end="1988">Ve çiçek, son kez gözlerini suya çevirir. Zorlukla fısıldar:<br data-start="1949" data-end="1952"><strong data-start="1952" data-end="1988">“Seni ben… gerçekten seviyorum.”</strong></p>
<p data-start="1990" data-end="2130">Su, bu sözlerin ardından derin bir üzüntüye kapılır. Ne olduğunu anlayamaz. Hemen bir doktor çağırır:<br data-start="2091" data-end="2094"><strong data-start="2094" data-end="2130">“Ne olur, bakın! Nesi var onun?”</strong></p>
<p data-start="2132" data-end="2240">Doktor gelir, çiçeği muayene eder. Ardından başını sallar:<br data-start="2190" data-end="2193"><strong data-start="2193" data-end="2240">“Durumu ümitsiz… Elimizden bir şey gelmez.”</strong></p>
<p data-start="2242" data-end="2315">Su gözleri dolu dolu sorar:<br data-start="2269" data-end="2272"><strong data-start="2272" data-end="2315">“Ama neden? Neydi onu bu hâle getiren?”</strong></p>
<p data-start="2317" data-end="2461">Doktor hafifçe iç çeker, suya bakar ve şöyle der:<br data-start="2366" data-end="2369"><strong data-start="2369" data-end="2461">“Bu çiçeğin bir hastalığı yok, dostum… Bu çiçek sadece <em data-start="2426" data-end="2433">susuz</em> kalmış. Ölümü bu yüzden.”</strong></p>
<p data-start="2463" data-end="2635">O an su her şeyi anlar.<br data-start="2486" data-end="2489">Sevgiyi söylemek yetmezmiş.<br data-start="2516" data-end="2519">Gerçek sevgi, ilgiyi, emeği, dokunmayı istermiş.<br data-start="2567" data-end="2570">Çünkü bazı sevgiler, sadece sözle değil; <strong data-start="2611" data-end="2622">yaşamla</strong> beslenirmiş.</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Kırmızı Gül 🌹</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/kirmizi-gul</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/kirmizi-gul</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202507/image_870x580_687bf6a2a1cb7.jpg" length="82752" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 19 Jul 2025 22:49:01 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>kırmızı gül, öykü, hikaye, beyaz sayfalar, siyah sayfalar</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="237" data-end="506"><strong>John Blanchard, oturduğu banktan kalktı, üzerindeki denizci üniformasını düzeltti ve şehrin büyük tren istasyonundaki kalabalığı incelemeye başladı. Gözleri o kızı arıyordu; kalbini çok iyi tanıdığı, ama yüzünü hiç görmediği, yakasında kırmızı bir gül taşıyan o kızı...</strong></p>
<p data-start="508" data-end="874"><strong>Ona olan ilgisi, on üç ay önce Florida’da bir kütüphanede başlamıştı. Raflardan aldığı bir kitabın içindeki yazılar değil, sayfaların kenarına kurşun kalemle yazılmış küçük notlar onu etkilemişti. Bu yumuşak el yazısı, düşünceli bir ruhu ve insanın içine işleyen bir karakteri yansıtıyordu. Kitabın ilk sayfasında, son okuyanın adı yazılıydı: <em data-start="851" data-end="874">Bayan Hollis Maynell.</em></strong></p>
<p data-start="876" data-end="1144"><strong>Blanchard biraz zaman ve çaba harcayarak onun adresini buldu. Bayan Maynell, New York’ta yaşıyordu. Blanchard ona kendisini tanıtan ve mektup arkadaşı olmayı teklif eden bir mektup yazdı. Ertesi gün ise İkinci Dünya Savaşı’na katılmak üzere Avrupa’ya doğru yola çıktı.</strong></p>
<p data-start="1146" data-end="1451"><strong>Bir yıl bir ay boyunca, düzenli olarak mektuplaştılar. Her mektup, kalplerine düşen bir sevgi tohumuydu sanki. Bir romantizm filizleniyordu. Blanchard, ondan bir fotoğraf istemişti. Ancak Bayan Maynell bunu reddetmişti. “Eğer beni gerçekten önemsiyorsanız, nasıl göründüğümün bir önemi olmamalı,” demişti.</strong></p>
<p data-start="1453" data-end="1687"><strong>Ve sonunda Blanchard’ın Avrupa’dan dönüş günü geldi çattı. İlk buluşmalarını ayarladılar: New York Tren İstasyonu’nda, akşam saat tam yedide. “Beni tanıyabilmeniz için,” diye yazmıştı kız, “ceketimin yakasında kırmızı bir gül olacak.”</strong></p>
<p data-start="1689" data-end="1785"><strong>Saat yediydi. Blanchard, yüzünü hiç görmediği ama kalbini sevdiği o kırmızı güllü kızı arıyordu.</strong></p>
<p data-start="1787" data-end="1848"><strong data-start="1787" data-end="1848">Hikâyenin devamını John Blanchard’ın ağzından dinleyelim:</strong></p>
<blockquote data-start="1850" data-end="3903">
<p data-start="1852" data-end="2157"><strong>“Birden genç bir kızın bana doğru yürüdüğünü fark ettim. İnce ve uzun boyluydu; sarı saçları o güzel kulaklarının önünden omuzlarına dökülüyordu. Çiçek rengi mavi gözleri vardı. Dudaklarının ve çenesinin zarif hatları, açık yeşil giysisine yansıyan bahar tazeliğiyle birlikte, adeta mevsimin habercisiydi.</strong></p>
<p data-start="2163" data-end="2340"><strong>O kadar etkilenmiştim ki yakasında gül olup olmadığına bile bakmadım. Ona doğru yürümeye başladım. Yaklaştığımda dudaklarında hafif, baştan çıkarıcı bir gülümsemeyle fısıldadı:</strong></p>
<p data-start="2346" data-end="2389"><strong>— Benimle aynı yöne mi gidiyorsun, denizci?</strong></p>
<p data-start="2395" data-end="2710"><strong>Neredeyse kontrolsüz bir şekilde ona doğru bir adım attım... ve o anda Hollis Maynell’i gördüm. Genç kızın hemen arkasında duruyordu. Kırklı yaşlarını geçmiş, saçları grileşmeye başlamış, şapkasının altına toplanmıştı. Şişman sayılabilecek, kısa boylu bir kadındı. Kalın bilekleri, topuksuz ayakkabılara gömülmüştü.</strong></p>
<p data-start="2716" data-end="2771"><strong>Kafamı çevirdim. Yeşil giysili kız çoktan uzaklaşmıştı.</strong></p>
<p data-start="2777" data-end="3050"><strong>Kendimi ikiye bölünmüş gibi hissettim. Arzularım, genç kızı takip etmemi isterken; içimden gelen derin bir ses, bir yıldır ruhuma eşlik eden kadında kalmam gerektiğini söylüyordu. Orada, öylece duruyordu. Solgun, kırışık yüzü nazik ve duyguluydu. Gri gözleri ise sıcacıktı.</strong></p>
<p data-start="3056" data-end="3288"><strong>Çekinmeden ilerledim. Beni tanımasını sağlayacak olan, mavi deri ciltli kitabı ona doğru uzattım. Bu aşk değildi belki, ama mutlaka değerli, belki aşktan da güzel bir şeydi: Uzun zamandır minnettar olduğum ve olacağım bir dostluk...</strong></p>
<p data-start="3294" data-end="3418"><strong>Kadını selamladım ve, her ne kadar gizlemeye çalıştıysam da başaramadığım hayal kırıklığını yansıtan bir ses tonuyla sordum:</strong></p>
<p data-start="3424" data-end="3556"><strong>— Ben Teğmen John Blanchard. Siz Bayan Maynell olmalısınız. Sizinle buluşabildiğim için çok mutluyum. Sizi yemeğe götürebilir miyim?</strong></p>
<p data-start="3562" data-end="3605"><strong>Kadının yüzüne tatlı bir gülümseme yayıldı.</strong></p>
<p data-start="3611" data-end="3903"><strong>— Neden bahsettiğini bilmiyorum, delikanlı, dedi. Ama az önce buradan geçen yeşil elbiseli genç kız bu kırmızı gülü yakama takmamı rica etti. Eğer beni yemeğe davet edersen, sana caddenin karşısındaki büyük restoranda seni beklediğini iletmemi istedi. Dediğine göre bu, bir çeşit sınavmış..."</strong></p>
</blockquote>
<p data-start="3905" data-end="4056"><strong>Bayan Maynell’in bilgeliğini anlamamak ve hayranlık duymamak imkânsız... Gerçek bir kalbi keşfetmek istiyorsanız, cazip olmayana verdiği tepkiye bakın.</strong></p>
<p data-start="4058" data-end="4149"><strong>“Bana kimi sevdiğini söyle,” demiş Houssaye, “ben de sana kim olduğunu söyleyeyim.”</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Gerçek Zenginlik</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/gercek-zenginlik</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/gercek-zenginlik</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202507/image_870x580_6872c4a07887d.jpg" length="63769" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 12 Jul 2025 23:25:38 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>edebiyat, öykü, makale</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="288" data-end="560" style="text-align: left;"><strong>Zenginliğin içinde büyüyen küçük Efe, büyük şehrin karmaşasında her istediğini elde edebilecek kadar şanslıydı. Lüks bir evde yaşıyor, özel okula gidiyor, odası oyuncaklarla dolup taşıyordu. Ancak babası, hayatın sadece paradan ibaret olmadığını ona göstermek istiyordu.</strong></p>
<p data-start="562" data-end="885" style="text-align: left;"><strong>Bir yaz sabahı, Efe’nin babası ani bir kararla oğlunu ve eşini alıp, şehirden çok uzakta, küçük bir köyü ziyaret etmeye karar verdi. Yollar daraldıkça, binalar yerini ağaçlara, arabalar yerini traktörlere bıraktı. Köy evlerinin sadeliği, sessizliği ve doğayla iç içe hali Efe’nin gözünde hem garip hem de huzur vericiydi.</strong></p>
<p data-start="887" data-end="1173" style="text-align: left;"><strong>İki gece boyunca, oldukça mütevazı ama bir o kadar da sıcacık bir ailede misafir oldular. Evleri küçüktü, duvarları toprak kokuyordu. Akşam yemeklerini mum ışığında, yer sofrasında yiyorlardı. Çocuklar çıplak ayakla koşturuyor, derede yıkanıyor, gökyüzüne bakıp hayaller kuruyorlardı.</strong></p>
<p data-start="1175" data-end="1406" style="text-align: left;"><strong>Efe, ilk gün biraz çekinse de ikinci gün onların oyunlarına katıldı, toprağa bastı, bir derenin kıyısında ilk defa ayakkabısız yürüdü. Geceleri gökyüzünü saatlerce seyretti; o kadar çok yıldız vardı ki saymaya kalktı, başaramadı.</strong></p>
<p data-start="1408" data-end="1534" style="text-align: left;"><strong>Dönüş yolunda arabada sessizlik hâkimdi. Baba, oğlunun pencereden dışarı dalgın gözlerle baktığını fark etti ve merakla sordu:</strong></p>
<p data-start="1536" data-end="1602" style="text-align: left;"><strong>— İnsanların ne kadar fakir bir hayat sürdüklerini gördün mü, Efe?</strong></p>
<p data-start="1604" data-end="1699" style="text-align: left;"><strong>Efe, başını yavaşça çevirdi. Gözlerinde hayranlıkla karışık bir huzur vardı. Hafifçe gülümsedi:</strong></p>
<p data-start="1701" data-end="1717" style="text-align: left;"><strong>— Gördüm baba...</strong></p>
<p data-start="1719" data-end="1739" style="text-align: left;"><strong>— Peki, ne öğrendin?</strong></p>
<p data-start="1741" data-end="1800" style="text-align: left;"><strong>Efe derin bir nefes aldı, sesi hem sakin hem de kararlıydı:</strong></p>
<p data-start="1802" data-end="2142" style="text-align: left;"><strong>— Bizim evde bir köpeğimiz var, onların dört tane... Bizim sadece bahçemizin ortasına kadar uzanan bir havuzumuz var, onlarınsa içinden kuşların su içtiği, sonu görünmeyen dereleri... Bizim ithal lambalarla aydınlanan bahçemiz var, onlarınsa geceyi parlatan milyonlarca yıldızı... Biz sadece ön avluyu görebiliyoruz, onlar ise bütün ufku...</strong></p>
<p data-start="2144" data-end="2274" style="text-align: left;"><strong>Baba, bir an sustu. Gözleri dolmuştu. Oğlunun bu yaşta fark ettikleri, onun yıllar boyu öğrenemediği gerçeklerin bir yansımasıydı.</strong></p>
<p data-start="2276" data-end="2359" style="text-align: left;"><strong>Efe başını yeniden cama çevirdi, gözlerini gökyüzüne dikti ve son bir cümle ekledi:</strong></p>
<p data-start="2361" data-end="2433" style="text-align: left;"><strong>— Teşekkür ederim baba… Bana ne kadar fakir olduğumuzu gösterdiğin için.</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Taksici</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/taksici</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/taksici</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202507/image_870x580_686be91f5071d.jpg" length="78993" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 07 Jul 2025 18:35:06 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>kısa öyküler, taksici</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="105" data-end="1472" style="text-align: left;"><strong>Taksisiyle cadde ışıkları altında yol alıyordu. "İki-üç müşteri daha bulursam eve dönüp uyuyacağım," diye düşündü, yorgundu. Taksisine bir an sevgiyle baktı, mırıldandı; "Ekmek teknem." Gözü önce yolda sızmış bir sarhoşa, sonra da çöpleri karıştıran birine takıldı. Kendisini kıyasladı, sevindi; "İyisin, iyisin!" Saatine baktı, bir of çekti, "Bir müşteri çıksa artık, boşa dolanıp duruyorum." Ertesi gün abisine gidecekti, erken kalkacağı için evine erken dönmek istiyordu. Fakat her şey insanın istediği gibi gitmiyordu ki. İçinde hafif bir öfkeyle abisini düşündü; "Ah!.. Abi, bırakmadın şu kumarı, borçlanırsan tabii yakana yapışır tefeciler." Bir daha derinden of çekti, "Gerçi parayı bugün bul diyordun ama olmadı, sabah borç-harç parayı bulup seni tefecilerden kurtaracağım ama böyle devam edersen beni de yakacaksın, aileni de!" Tam böyle düşüncelere dalmışken, yoldan çıkan bir adamın el salladığını gördü, sevindi. Taksisiyle hemen adamın önünde durdu. Adam taksiye bindi ve telaşla anlatmaya başladı: "Lütfen acele edin, şu ara sokakta!" Taksici, rahatsızlanan birini alacaklarını zannetti ama adam konuşmaya devam ettikçe canı sıkıldı. "Aman Allah'ım, korkunç bir şey! Adamı dört yerinden bıçaklamışlar. Adam neredeyse kan kaybından ölecek. Kimse yardım etmiyor, herkes toplanmış seyrediyor. Ne kadar duygusuz, umursamaz bir toplum olduk, seyrediyorlar!"</strong></p>
<p data-start="1474" data-end="1800" style="text-align: left;"><strong>Taksicinin canı sıkıldı; "Arabam kan içinde kalacak," diye düşündü. Diğer adam devam ediyordu: "Hele iki araba yaralıyı almayınca şok oldum, hâlâ inanamıyorum. Düşünebiliyor musunuz? Bir adam kan kaybından ölmek üzere ve iki araba gaza basıp gidiyor. Düşündükçe deli oluyorum. Hah, geldik, yaralı olan şu kalabalığın içinde."</strong></p>
<p data-start="1802" data-end="1921" style="text-align: left;"><strong>Taksici yumuşak bir sesle: "Hadi siz yaralıyı getirin, ben de arabanın yönünü çevireyim de vakit kaybı olmasın," dedi.</strong></p>
<p data-start="1923" data-end="2335" style="text-align: left;"><strong>"Tamam," diyerek adam indi, kalabalığın arasına koştu, bağırdı: "Açılın, açılın, taksi geldi!" Ama daha yaralının yanına varmadan uzaklaşan araba sesiyle irkildi, hızla döndü; plakası görünmesin diye ışıklarını söndürmüş halde taksinin hızla uzaklaştığını gördü. İçinde bir şeylerin koptuğunu hissetti, ağlar gibi bir sesle inledi: "Yarabbim!.. Yarabbim!.. Ne oldu bize, ne oldu?" Olduğu yere ümitsizce çömeldi.</strong></p>
<p data-start="2337" data-end="3214" style="text-align: left;"><strong>Taksici, dikiz aynasından geriye son bir kez baktı, bağrışmalara, küfürlere aldırmadan tekrar gaza bastı. "Bana ne ya, işin yoksa yaralıyı al, arabayı kirlet... Başka taksi mi yok? Nasıl olsa şimdi bir tane bulurlar." Vicdanını da susturduktan sonra cebinden çıkardığı yabancı sigaradan bir tane yaktı. Sonra kendince bir espri yaptı: "Hem işin ne ta buralarda? Rica etseydin katillerden, seni hastane önünde falan bıçaklasalardı." Gözü elindeki sigaraya takıldı; "Ulan biz hakikaten geri kalmış ülkeyiz be, adamlar kendi ülkelerinde çoğu mekânda yasaklıyorlar bu mereti, bizim yasaklamamıza müsaade etmiyorlar. Eee, onlarda haklı, kendi insanları gözünü açmış, biz de akıllanırsak nereye satacaklar. Ulan, sigaralar bu kadar pahalıyken tarlada domatesini bin liraya satamayanlar varmış." Sonra keyifle bir nefes daha çekti, "İç aslanım, iç, Amerika'ya senin de katkın olsun."</strong></p>
<p data-start="3216" data-end="3727" style="text-align: left;"><strong>El sallayan bir müşteri görünce düşüncelerinden sıyrıldı. "Hah, müşteri dediğin böyle kılığı düzgün olacak, bahşiş bile bırakır." Taksici, o gece bir süre daha çalıştıktan sonra evinin yolunu tuttu. İçi huzur dolu evine yaklaşmıştı ki, evinin önünde bekleşenler olduğunu gördü. Meraklandı. Arabasını garaja çekip daha sonra ne olduğunu öğrenmek istedi ama bir komşusu onu durdurdu: "İstersen arabayı yerleştirme, lazım olabilir." Şaşkın indi, kapının önünde ağlaşan hanımı ve çocuklarına yaklaştı: "Ne oluyor?"</strong></p>
<p data-start="3729" data-end="3819" style="text-align: left;"><strong>Hanımı ağlayarak boynuna sarıldı: "Abin öldü." Bastan aşağı titredi, "Abim mi? ...Nasıl?"</strong></p>
<p data-start="3821" data-end="3859" style="text-align: left;"><strong>"Bıçaklamışlar, kan kaybından ölmüş."</strong></p>
<p data-start="3861" data-end="4120" style="text-align: left;"><strong>Taksicinin içi korkuyla sarsıldı: "Nerede, ne zaman?" Karısının cevabıyla yıkıldı. Gözünde farlarını kapatarak kaçtığı sokak ve kalabalık canlandı; kalabalığın içinden kanlar içinde tanıdık bir yüzün kendisine baktığını görür gibi oldu. Baygın yere yığıldı...</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>EMEĞİNİ BOŞA HARCAMA</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/emegini-bosa-harcama</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/emegini-bosa-harcama</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202507/image_870x580_686be6571600b.jpg" length="145268" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 07 Jul 2025 18:23:09 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>kısa öyküler, boşa harcanan emek, beyaz sayfalar</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="108" data-end="500"><strong>Hindistan’da çok ünlü bir ressam varmış. Herkes, bu ressamın yaptığı eserleri kusursuz kabul edecek kadar beğenirmiş. Ve onu, "Renklerin Ustası" anlamına gelen <em data-start="268" data-end="282">Ranga Çeleri</em> olarak tanısalar da, kısaca <em data-start="311" data-end="323">Ranga Guru</em> derlermiş. Onun yetiştirdiği bir ressam olan <em data-start="369" data-end="377">Raciçi</em> ise artık eğitimini tamamlamış ve son resmini yaparak <em data-start="432" data-end="444">Ranga Guru</em>'ya götürmüş ve ondan resmini değerlendirmesini istemiş.</strong></p>
<p data-start="502" data-end="519"><strong><em data-start="502" data-end="514">Ranga Guru</em> ise:</strong></p>
<ul data-start="521" data-end="1122">
<li data-start="521" data-end="1122" style="font-weight: bold;">
<p data-start="523" data-end="1122"><strong>"Sen artık ressam sayılırsın, <em data-start="553" data-end="561">Raciçi</em>. Artık senin resmini halk değerlendirecek," diyerek resmi şehrin en kalabalık meydanına götürmesini ve en görünen yerine koymasını istemiş. Yanına da kırmızı bir kalem koyarak halktan, beğenmedikleri yerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı bırakmasını istemiş. <em data-start="828" data-end="836">Raciçi</em>, denileni yapmış. Birkaç gün sonra resme bakmaya gittiğinde görmüş ki, tüm resim çarpılar içinde ve neredeyse görünmüyor. Çok üzülmüş tabii. Emeğini ve yüreğini koyarak yaptığı tablo, kırmızıdan bir duvar sanki. Alıp resmi götürmüş <em data-start="1069" data-end="1081">Ranga Guru</em>'ya ve ne kadar üzgün olduğunu belirtmiş.</strong></p>
</li>
</ul>
<p data-start="1124" data-end="1734"><strong><em data-start="1124" data-end="1136">Ranga Guru</em> üzülmemesini ve yeniden resme devam etmesini önermiş. <em data-start="1191" data-end="1199">Raciçi</em> yeniden yapmış resmi ve yine <em data-start="1229" data-end="1241">Ranga Guru</em>'ya götürmüş. Tekrar şehrin en kalabalık meydanına bırakmasını istemiş <em data-start="1312" data-end="1324">Ranga Guru</em>. Ama bu defa yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde yağlı boya, birkaç fırça ile birlikte ve yanına insanlardan beğenmedikleri yerleri düzeltmesini rica eden bir yazı bırakmasını istemiş. <em data-start="1516" data-end="1524">Raciçi</em>, denileni yapmış. Birkaç gün sonra gittiği meydanda görmüş ki, resmine hiç dokunulmamış; fırçalar da, boyalar da kullanılmamış. Çok sevinmiş ve koşarak <em data-start="1677" data-end="1689">Ranga Guru</em>'ya gitmiş ve resme dokunulmadığını anlatmış.</strong></p>
<p data-start="1736" data-end="1753"><strong><em data-start="1736" data-end="1748">Ranga Guru</em> ise:</strong></p>
<ul data-start="1755" data-end="2419">
<li data-start="1755" data-end="2419" style="font-weight: bold;">
<p data-start="1757" data-end="2419"><strong>"Sevgili <em data-start="1766" data-end="1774">Raciçi</em>, sen birinci durumda, insanlara fırsat verildiğinde ne kadar acımasız bir eleştiri sağanağı ile karşılaşılabileceğini gördün. Hayatında resim yapmamış insanlar dahi gelip senin resmini karaladı. Oysa ikinci durumda onlardan hatalarını düzeltmelerini istedin, yapıcı olmalarını istedin. Yapıcı olmak eğitim gerektirir. Hiç kimse, bilmediği bir konuyu düzeltmeye kalkmadı, cesaret edemedi. Sevgili <em data-start="2171" data-end="2179">Raciçi</em>, mesleğinde usta olman yetmez, bilge de olmalısın. Emeğinin karşılığını, ne yaptığından haberi olmayan insanlardan alamazsın. Onlara göre senin emeğinin hiçbir değeri yoktur. Sakın emeğini bilmeyenlere sunma ve asla bilmeyenle tartışma..."</strong></p>
</li>
</ul>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Farklı Perspektif</title>
<link>https://siyahsayfalar.com/farkli-perspektif</link>
<guid>https://siyahsayfalar.com/farkli-perspektif</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://siyahsayfalar.com/uploads/images/202507/image_870x580_686be4a5af44b.jpg" length="162847" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 07 Jul 2025 18:16:03 +0300</pubDate>
<dc:creator>кυмѕαℓ</dc:creator>
<media:keywords>beyaz öyküler, farklı perspektif</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p data-start="106" data-end="207" style="text-align: center;"><strong>Dr. Paul Ruskin, öğrencilerine yaşlanmanın psikolojik belirtilerini öğretirken onlara şu olayı okur:</strong></p>
<p data-start="209" data-end="901" style="text-align: center;"><strong>“Hasta ne konuşuyor ne de söylenenleri anlıyor. Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor. Zaman, yer ya da kişi kavramı yok. Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiğinde tepki veriyor. Son altı aydır onun yanındayım; ne görünüşü için bir çaba sarf ediyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor. Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor. Dişleri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor. Gömleği, salyalarından dolayı sürekli leke içinde. Yürümüyor. Uykusu sürekli düzensiz. Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor. Çoğu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor. Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor.”</strong></p>
<p data-start="903" data-end="1059" style="text-align: center;"><strong>Bu olayı okuduktan sonra, Ruskin öğrencilerine böyle birinin bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar. Öğrenciler, bunu yapamayacaklarını söylerler.</strong></p>
<p data-start="1061" data-end="1285" style="text-align: center;"><strong>Ruskin, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince, öğrenciler şaşırırlar. Daha sonra Ruskin, hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başlar. Fotoğraftaki doktorun altı aylık kızıdır...</strong></p>
<p data-start="1287" data-end="1448" style="text-align: center;"><strong>Dr. Ruskin, Amerikan Tıp Birliği Dergisi’ndeki makalesinde, gülünç bir yanlış anlamanın insana nasıl tamamen farklı bir perspektif kazandıracağını anlatmaktadır.</strong></p>
<p data-start="1450" data-end="1461" style="text-align: center;"><strong>Allen Klein</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>