Karala, karala, karala...
Bütün her şeyi; eskiyi, şimdiyi, geleceği...
Kötüyü ve kötülüğü karala hayatından.
Uyumadan, geleceğe uyanık olma.
Geçmişte yaşamadan, bugünü kurma.
Hayalini yarının...

Nerede olursan ol, ne olursa olsun hayatında.
Karala olduğun yeri, yaşadığın şeyi.
Unut gitsin yapılanları, yaptıklarını, küçük bebeğini,
Büyük aşkını...
Hakikat sensin, gerçek olan.
Gerçekte yaşayan tüm yalanlarla sensin, seni sana ve hayata bağlayan.

Çektiğin sigarayı, içtiğin votkayı unut, sen sen iken.
Yazdığın kalemi, çizdiğin defteri yak gitsin.
Sana seni anlatmadıktan sonra.
Ne önemi var ki?
Sen, sen olamadıktan sonra.

Yaktığın ışığın ne önemi var, aydınlığı göremedikten sonra.
Çektiğin perdenin ne önemi var?
Kendi karanlığında kaybolduktan sonra.
Sen, sen ol işte arkadaş!

Kimseyi duymadan,
Kimseye bağlamadan yaşamam,
Dinleyerek kendini,
Sararak yaşamındaki tüm yaraları,
Unutarak tüm yara açmışları...
Kendine bak.

Neleri seçerken, nelerden vazgeçtiğine bak.
Neleri hedeflerken, nerelere ulaştığına bak.
Ve yaşa...
Yum gözlerini, gecenin sonsuzluğuna.
Ve uyan yarınlarının sürprizlerine.