Gayretine Dokunmuş Olmalı...✨

Vaktiyle, Kalenderiye yoluna mensup bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna ulaşmıştı. Meşrebin usulünce bundan sonraki makam, Kalenderîlik makamıdır: Her türlü süsten ve gösterişten arınmak, varlıktan vazgeçmek… Fakat bu, yalnızca yamalı bir hırka giymekten ibaret değildi. Her türlü görünür süslerden de arınmak gerekiyordu: Saç, sakal, bıyık, kaş… ne varsa.

Derviş, usule uygun hareket etti ve soluğu berberde aldı.

• Vur usturayı, berber efendi, dedi.

Berber dervişin saçlarını kazımaya başladı. Derviş aynadan kendini izliyordu. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştı. Berber tam diğer tarafa geçecekken, içeri yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girdi. Doğruca dervişin yanına geldi ve başının kazınmamış kısmına okkalı bir tokat attı:

• Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer.

Derviş, usulde olduğu gibi sessiz kaldı. Sövene dilsiz, vurana elsiz… Kaideyi bozmadı. Mahcup ve korkmuş berber de ses çıkaramadı. Kabadayı koltuğa oturdu, berber tıraşa başladı. Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında sürekli dervişle alay etti:

• Kabak aşağı, kabak yukarı…

Nihayet tıraş bitti. Kabadayı dükkandan çıktı. Henüz birkaç metre gitmişti ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan hızla üzerine geldi. Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakaldı. İki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun ve sivri bir demir, karnına saplandı. Kabadayı orada yığılıp kaldı. Ölmüştü. Görenler çığlık attı. Berber ise hâlâ şaşkın… Dervişe bakarak gayri ihtiyarî sordu:

• Biraz ağır olmadı mı, derviş efendi?

Derviş mahzun, düşünceli bir şekilde cevap verdi:

• Vallahi, gücenmedim… Hakkımı da helâl etmiştim. Ama gel gör ki, kabağın bir Sâhibi var. O’nun gayretine dokunmuş olmalı…