Bir Yılbaşı Gecesi (Gerçek Bir Anıdan Esinlenilmiştir)

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...
Ekim 26, 2026 - 17:18 ⏱ 9 dk Okuma Süresi
Kasım 4, 2026 - 01:18
 12  308
Bir Yılbaşı Gecesi (Gerçek Bir Anıdan Esinlenilmiştir)

(Kaleme alan ve hayatının en derin gizli kuytularında saklayıp paylaşmama izin veren Burak ÜNALAN'a teşekkür ediyorum)

O gece Kızılay Meydanı’nda herkes yeni bir yıla giriyordu. En azından öyle görünüyordu.

Saatler gece yarısına yaklaşırken meydan, ışıkların, kahkahaların ve birbirine karışan müziklerin altında başka bir şeye dönüşmüştü. İnsanlar geri sayım için birbirlerine sokuluyor, telefonlarını havaya kaldırıyor, birazdan başlayacakmış gibi görünen yeni hayatlarına hazırlanıyorlardı. Birileri sevinçten zıplıyor, birileri çığlık atıyor, birileri de yalnızca başkaları eğlendiği için eğleniyordu. Mutluluk, o gece meydanda bulunması gereken bir şeydi sanki. Herkesin yüzünde olması gereken, yoksa eksik kalınacak bir ifade.

Kalabalığın birkaç adım ötesinde, bütün bu gürültünün içinde kendine yer bulamayan bir adam vardı.

Orta yaşlıydı. Üzerindeki giysiler soğuğu dışarıda tutmaya yetmiyor, elleri parmaklarının ucuna kadar üşüyordu. Önünde birkaç balon, elinde de şişirmek için kullandığı küçük bir pompa vardı. Balonlar sönük duruyordu. Kimsenin ilgisini çekmiyorlardı. Oysa biraz hava, biraz renk, belki bir çocuğun ısrarı, belki de sevgilisinin yüzünde bir gülümseme… Birinin o balonlardan birini satın alması için çok fazla şey gerekmiyordu.

Adam bunu biliyordu.

Bu yüzden durmadan çalışıyordu.

Soğuktan sertleşmiş elleriyle balonların ağzını pompanın ucuna geçiriyor, bütün gücüyle hava basıyor, sonra bir başkasına uzanıyordu. Nefesi daralıyor, omuzları geriliyor, yüzü her seferinde biraz daha kızarıyordu. Balonlar yavaş yavaş şişerken o, sanki yalnızca kauçuğa değil, gecenin kendisine de nefes vermeye çalışıyordu.

Ama kimse durmuyordu.

İnsanlar onun önünden geçerken birbirlerinin kollarına giriyor, kahkahalarla fotoğraf çektiriyor, havaya sıçrayıp yeni yılın gelişini erkenden kutluyorlardı. Adam ara sıra başını kaldırıp onlara bakıyordu. Gözlerinde öfke yoktu. Belki kıskançlık da. Daha çok, uzun zamandır bir şey beklemekten yorulmuş insanların bakışlarına benzeyen bir yorgunluk vardı. Sanki kalabalığın içinde kendisinin bilmediği bir oyunun oynandığını izliyordu.

Bir ara cebinden parasını çıkardı.

Avucunun içinde buruşturulmuş birkaç banknotla madeni paralar vardı. Saydı mı, yoksa yalnızca orada olduklarından emin mi olmak istedi, anlayamadım. Bir süre baktı. Sonra parayı yeniden cebine koydu. Bu küçük hareketin içinde, bir insanın bütün gecesini, belki de bütün hayatını açıklayabilecek bir şey vardı. Kazandığı paranın azlığı mıydı, o parayla yapabileceklerinin sınırlılığı mıydı, yoksa eve döndüğünde kendisini bekleyen başka hesaplar mı? Bilmiyordum.

Zaten bilmek için sormak gerekiyordu.

Biz ise yalnızca bakıyorduk.

Derken biri adama doğru yaklaştı. Adamın yüzü değişti. Az önce soğuğun ve yorgunluğun altında donup kalmış yüzünde, hemen tanınmayacak kadar küçük ama bir o kadar da dikkat çekici bir hareket oldu. Dudaklarını araladı, gülümsemeye çalıştı. Omuzlarını toparladı. Sanki biraz önce bütün gece boyunca yorulmamış, elleri üşümemiş, cebindeki parayı saymak zorunda kalmamıştı.

Bir müşteri ihtimali, insanın yüzüne ne çabuk hayat verebiliyordu.

Fakat yaklaşan kişi balonlara bakmadan yoluna devam etti.

Adamın gülümsemesi yüzünden ağır ağır çekildi. Yerine, soğuğun daha da derine işlediği o eski ifade geldi. Başını hafifçe eğdi, ellerini birbirine sürttü ve yeniden balonlarına döndü.

Bunu kimse fark etmedi.

Belki de fark etmek istemedi.

Çünkü bazen bir insanın acısını görebilmek için yalnızca gözler yetmez. Gördüğün şeyin, kendi rahatını biraz bozmasına da izin vermen gerekir. O gece meydandaki herkesin gözü açıktı; ama kim bilir kaç kişi gerçekten bakıyordu?

Biz bakıyorduk.

En azından öyle sanıyorduk.

Adamın hâline üzüldüğümüzü söylediğimizde, yanımızdaki sevgili arkadaşımız hafifçe gülerek sordu:

“Çok mu koydu içine?”

Söylediği şeyin ağırlığı, sesindeki hafiflikle çelişiyordu. Bir insanın başka bir insanın acısına üzülmesini, gereğinden fazla etkilenmek gibi gören o tanıdık tavır… Sanki üzülmek bir zayıflıktı. Sanki dünyanın bütün haksızlıklarını fark etmek, insanın kendi kendine çıkardığı gereksiz bir meseleydi. Gör, geç. Düşünme. İçine atma. Zaten elinden ne gelir?

Belki de asıl mesele buydu: Elimizden ne geleceğini bilmememiz değil, hiçbir şey yapamıyor oluşumuzu bu kadar kolay kabullenmemiz.

Arkadaşımızın sözünü o an nasıl karşıladığımızı bugün bütün ayrıntılarıyla hatırlamıyorum. Ne söylediğimizi, sustuğumuzu mu, başka bir konuya mı geçtiğimizi… Hafızam bazı şeyleri saklıyor, bazılarını siliyor. Fakat o cümle kalmış.

Çünkü insan bazen bir yabancının yüzünde kendi çaresizliğini görür de bundan utanır. Sonra bir başkası çıkar, o utancı küçümser. İşte o zaman önünde iki yol belirir: Ya hissettiğin şeyi bir anlık duygusallık sayıp unutursun ya da o duygunun seni nereye götüreceğini merak edersin.

O gece, Kızılay Meydanı’nda, sönük balonların ve yapay sevinçlerin arasında, aklımıza ilk kez belki de doğru soruyu getiren şey buydu.

Ne yapıyorum ben?

Yalnızca o adamın karşısında ne yapmadığımızı değil; hayatın karşısında ne yaptığımızı soran bir soruydu bu. Neye alıştığımızı, neleri görmezden geldiğimizi, hangi acıları uzaktan seyretmenin güvenli mesafesine yerleştiğimizi… Bir başkasının yoksulluğunu gördüğümüzde neden önce üzülüp sonra rahatladığımızı. Vicdanımızı bir anlığına uyandırıp ardından yeniden uyutmanın ne kadar kolay olduğunu.

O gece yeni bir yıl başladı.

Takvim değişti. İnsanlar birbirlerine sarıldı, dileklerde bulundu, geçmişi geride bırakmaktan söz etti. Belki birileri ertesi sabah o geceyi ne kadar güzel geçirdiğini anlattı. Belki çekilen fotoğraflar paylaşıldı, kahkahalar yeniden hatırlandı. Kızılay Meydanı, gecenin sonunda yavaş yavaş boşaldı.

Adamın kaç balon sattığını bilmiyorum.

Eve kaçta gittiğini, cebindeki paranın yeterli olup olmadığını, o gece bir kez olsun içinin ısınıp ısınmadığını da bilmiyorum. Belki son balonunu satamadı. Belki bir çocuk annesinin elini çekiştirerek ondan bir balon istedi. Belki de adam, kimsenin dönüp bakmadığı o sönük balonları toplayıp sessizce evinin yolunu tuttu.

Bilmiyorum.

Ama yıllar sonra geriye dönüp baktığımda, o geceden aklımda kalan şey ne geri sayım ne de meydanı dolduran insanların çığlıkları oldu. Bir adamın, kendisine yaklaşan her yabancıya karşı yeniden gülümsemeye hazırlanışı kaldı. Bir de o gülümsemenin, kimse durmadığında yüzünden nasıl silindiği.

İnsan bazen bir ömür boyu unutamayacağı bir şeyi, başkalarının birkaç saniye bile hatırlamayacağı bir anda görür.

Belki o adamın balonları şişirmek için harcadığı nefesle, bizim o gece içimize çektiğimiz soğuk hava arasında hiçbir benzerlik yoktu. Belki de vardı. O, balonlarına hava basarak bir şeyleri ayakta tutmaya çalışıyordu; biz ise hayatın bütün ağırlığını birkaç düşünceyle hafifletip yolumuza devam ediyorduk.

Aradan zaman geçti.

O meydanda değildik artık. O adamı bir daha görmedik. Arkadaşım söylediği sözü belki kendisi bile unuttu. Fakat bazı cümleler söylendikleri yerde kalmaz. İnsan farkında olmadan onları yanında taşır; yıllar sonra, hiç beklemediği bir anda, bir başkasının acısına bakarken yeniden duyar.

“Çok mu koydu içine?”

Bugün bu sorunun cevabını biliyor muyum, emin değilim.

Bildiğim tek şey, insanın içine bir şeylerin koyması gerektiği. Yoksa bir süre sonra hiçbir şeyin dokunmadığı, kimsenin yüzüne gerçekten bakmadığı, başkalarının acısının yalnızca kalabalıkta gözden kaçırılması gereken bir ayrıntıya dönüştüğü bir hayata alışması işten bile değil.

Belki de büyümek, dünyadaki bütün acıları çözebileceğini sanmaktan vazgeçmek değil; çözemediğin acılar karşısında hissizleşmeyi reddetmektir.

O gece bir adam balon satıyordu.

Biz ise yeni bir yıla giriyorduk.

Ve ben, yıllar sonra bile, asıl hangimizin bir şeyleri kaçırdığını düşünüyorum.

Çünkü bazı balonlar, içlerindeki hava az olduğu için değil, kimse dönüp bakmadığı için sönük kalır.

Bazı insanlar da tam yanımızda dururken, biz başka şeylere sevinmekle meşgul olduğumuz için görünmez olurlar.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

кυмѕαℓ Kupa Kızı ❤