Bırak Sevgi Seni Bulsun 🦋

İyi kalpli, yalnız bir adam vardı. Günlerden bir gün, eline küçük bir koza geçti. Merakla yaklaştı; kozayı incelerken içinde minicik bir tırtıl olduğunu fark etti. O an, kalbinde uzun zamandır hissetmediği bir sıcaklık belirdi. Tırtılı sevdi, sahiplendi. Ona yalnızlığını anlattı, sevgisini verdi, günlerini onunla paylaşmaya başladı.

Zaman geçti. Günler birbirini kovaladı. O küçük tırtıl büyüdü, değişti ve sonunda zarif bir kelebeğe dönüştü. Renkleriyle göz kamaştıran bu kelebek, adamın hayatındaki en değerli varlık hâline gelmişti. Adam, ona öylesine bağlandı ki, onu bırakmayı aklından bile geçiremiyordu.

Oysa kelebeğin içinde başka bir dünya vardı. Dağlar, kırlar, uçsuz bucaksız çiçek tarlaları onu çağırıyordu. Ama o da adamı seviyordu. Onu yalnız bırakmaya kıyamıyordu. Kısacık ömrünü, sevildiği ve sevdiği yerde geçirmeye razıydı.

Adam ise gerçeğin farkındaydı. İçinde bir ses sürekli şunu fısıldıyordu:
“Sevmek, bazen vazgeçmeyi de bilmektir.”

Bir gün, kelebeğe son kez baktı. Onu avuçlarının arasına aldı, sıcaklığını içine çekti. Sonra derin bir nefes alarak ellerini açtı. Kelebek özgürlüğe doğru kanat çırptı; dağlara, kır çiçeklerine doğru uzaklaştı.

Kelebek özgürdü, evet… Ama hiçbir rüzgâr, hiçbir çiçek yaprağı, adamın avucunun sıcaklığını vermiyordu. Uçtu, kondu, dolaştı… Ama aklında hep o adam vardı. Saatlerce bir çiçekten diğerine konarken bile içindeki boşluk dolmuyordu.

Adam ise arkasından bakakalmıştı. Gözleri boşlukta, kalbi dolu… Bir kelebeğe sevdalıydı artık.

Zamanla kelebek şunu anladı:
“Bazen ait olduğumuzu sandığımız yer, aslında sadece bir sıcaklıktır. Ama o sıcaklık bize ait olmayabilir.”

Adam da kendi gerçeğiyle yüzleşti:
“Hiçbir sevdayı yalnızca sevgiyle yaşatamazsın.”

Günler geçti. Kelebek, içinde büyüyen özlemi gömecek bir yer aramaya başladı. Dağları gezdi, vadileri dolaştı. Ama ne kadar arasa da bulamadı. Gücü tükenmek üzereyken gerçeği kabullendi:
“Hiçbir dağ, bir özlemi gömebilecek kadar büyük değildir.”

Adam ise artık yalnızdı. Ama bu kez elleri boş değildi. Kelebeğin yerini, kendi sevdası doldurmuştu. Avuçlarının içinde taşıdığı şey artık bir varlık değil, bir duyguydu.

Çünkü herkes bir şeyler yaşar bu hayatta…
İyi ya da kötü, doğru ya da yanlış.
Ve herkes, yaşadıklarından bir anlam çıkararak yoluna devam eder.

Ve belki de en doğrusu şudur:

Bırak sevgi seni bulsun.