Ne güzel doğmuştun; Yitip gitmek neden? 🥀

Kucağımın sahibi, küçük yaşımda üzerinde “annecilik” oynadığım bir tanem…

Eve ilk geldiği gün geliyor aklıma. Annem, mavi bir battaniyeye sarmış ufaklığı… Nasıl da çirkin! Ben 12 yaşındayım. Kıskanmak artık bana yakışmayacağı için içimden geçen hiçbir yorumu dile getiremiyorum. Ellerini tutup sadece “Hoş geldin.” diyorum.

Sonraki günlerde de hep, sadece uzaktan izliyorum. O “çirkin” bebek büyümeye başlıyor; güzelleşiyor, konuşmayı öğreniyor… Üçüncü kelimesi “abla” oluyor. Sokakta oynarken eve koşup tüm teriyle, kiriyle sarıldığında kızamadığım; eşyalarımın hepsine ortak olan, özenerek hazırladığım dönem ödevimi parçaladığında bile bir fiske dahi atamadığım… Öncelikli oluşundan zaman zaman bunalsam da kendimden öne koyduğum biri olup çıkıveriyor.

Şimdi…
“Nur içinde yat.” bile diyemediğim canımın parçası…

Yedi sene önce bugün, korkunç bir trafik kazasında babacığıyla birlikte hayata gözlerini yuman miniciğim… Denize uçan o küçük bedenini, ne kadar arasam da bulamadığımız bebeğim… Mezarına, kendi yerine en sevdiği kıyafetlerini koyduğumuz yavrucuğum…

Özledim…
Ne güzel doğmuştun; yitip gitmek neden?

(Yarım kalmışlıklara...)